W ramach cyklu „Poezja na Nacjonalista.pl” prezentujemy wiersz wybitnego rosyjskiego twórcy. Siergiej Jesienin w twórczości łączył wątki rosyjskiej tradycji ludowej z mitologią Greków oraz gloryfikacją zwykłego, chłopskiego życia. Z czasem w jego wierszach coraz częściej pojawiały się wątki katastrofizmu, wyobcowania współczesnego człowieka, żalu za dawną Rosją. Coraz silniejsze były też motywy anarchicznego buntu i pesymizmu.
***
Na tym świecie jam tylko przechodzień,
Więc wesołą machnij mi ręką –
Nawet księżyc jesienny, gdy wschodzi,
Tak przyjaźnie świeci, tak miękko.
Pierwszy raz jego chłodem się grzeję,
Pierwszy raz w zimnych taję promieniach,
Znów ożywam, znów żyję nadzieją
Tej miłości, której już nie ma.
A sprawiła to ziemia równinna,
Ziemia piasków białością solona,
I czyjaś zdeptana niewinność,
I tęsknota nieutulona.
I dlatego mi skryć niepodobna,
Że to wspólną miłością nam przyszło,
Mnie i tobie – nie każdemu z osobna,
Nie samotnie – kochać ziemię ojczystą.
***
Błąd, grupa nie istnieje! Sprawdź składnię! (ID: 9)
Najnowsze komentarze