Johnny White: Ian Stuart Donaldson jako aktywny nacjonalista

“Musicie zrobić coś dla Wielkiej Brytanii. Niektórzy z Was, zebranych tutaj dziś wieczór, nie muszą być członkami żadnej partii, ale po prostu musicie zrobić cokolwiek, zbierzcie informacje ze wszystkich stron i zdecydujcie, co jest odpowiednie dla Was, ale nie pozostawajcie bezczynni”

(Ian Stuart Donaldson)

Ian był tak oburzony na kontrolowanie przez marksistów i lewaków londyńskiej sceny muzycznej, że zaczął brać czynny udział w polityce nacjonalistycznej. Chciał się dowiedzieć, dlaczego prasa muzyczna była tak przerażona związkami National Front w branży muzycznej. W drugiej połowie lat siedemdziesiątych NF wspinał się na szczyt, a jego szeregi wypełniało około osiemnastu tysięcy członków. W maju 1976 Front miał 174 placówki i startował w wyborach samorządowych, osiemdziesięciu kandydatów zebrało ponad 10% głosów. W październiku 1977 Front urósł do 44 oddziałów w Londynie i 189 na prowincjach.

W wyborach do Greater London Council w 1977, kandydaci NF przegonili liberalną, trzecią co do wielkości brytyjską partię, w 33 z 91 powiatów i zdobyli 119 tysięcy głosów. W październiku 1977 Front zmobilizował 6.000 członków i las flag Unii przemaszerował przez Londyn dla uczczenia Remembrance Day. W tym samym roku dobili do setki kandydatów i zdobyli 250 tysięcy głosów. Wiadomości o tak zaskakującym wzroście siły Frontu ukazały się w nagłówkach gazet na całym świecie.

Ian zaczął kupować publikacje NF i brał udział w posiedzeniach w Blackpool. Przekonał się, że podoba mu się to, o czym tam usłyszał i napisał do siedziby Frontu w Excalibur House przy 73 Great Eastern Street w Londynie. W kwietniu 1979 był już pełnoprawnym członkiem. Media muzyczne, usiłując zastraszyć Iana i zmusić do uległości, stworzyły sobie potężnego wroga, który będzie ich prześladował jeszcze wiele lat później.

Ze względu na ogromny wzrost znaczenia National Front, przeciwnicy nacjonalizmu również stworzyli kilka ugrupowań w stylu Skins Against The Nazis założony w Hackney w lipcu 1978 czy Anti-Nazi League (ANaL). ANaL był finansowany przez żydów, i utworzony przy tajnym poparciu Socialist Workers Party, oficjalnie wzywającej do komunistycznej dyktatury. ANaL od czasu do czasu organizował jakieś “dziwne” koncerty pod hasłem Rock Against Racism (RAR). Wraz z utworzeniem ANaLu i jego muzycznego odgałęzienia RAR, National Front powołał lustrzaną organizację Rock Against Communism.

Ian podróżował wzdłuż i wszerz Brytanii by brać udział w wiecach i maszach NF. Na jednym z takich marszy w Londynie Ian z pięcioma kumplami potrzebowali noclegu na weekend. Gdy przechodzili przez Argyle Square szukając hotelu, wszyscy poubierani w barwy Unii (chodzi o barwy Zjednoczonego Królestwa), zaczepił ich pewien facet pytając czy są z Frontu. Gdy odpowiedzieli twierdząco, zasugerował im hotel Ferndale, jako najtańszy w okolicy, i jedyny pod brytyjskim kierownictwem. Gość nazywał się Maurice Castle i okazało się, że był menadżerem hotelu. Od tego czasu gdy Ian przebywał jakiś czas w Londynie to zawsze w Ferndale.

Johnny White