Jan Mosdorf (1904-1943) to nie tylko filozof, nie tylko działacz społeczno-polityczny ani tym bardziej tylko męczennik i ofiara tzw. zagłady. To człowiek czynu, którego konsekwencja poglądów i niezłomna postawa w Czasach Próby do dziś inspiruje narodowych radykałów. Pamiętamy go zatem jako sygnatariusza Deklaracji Obozu Narodowo-Radykalnego, który w 1938 pisał m.in.:
“Przeciętny człowiek pozostawiony sam sobie, tworzy zawsze przeciętnie. W zespole przenikniętym wspólną myślą, w narodzie opanowanym dążeniem do wielkości – potrafi współtworzyć rzecz wielką (…) Społeczeństwo, naród – dopomaga człowiekowi do opanowania własnej natury”.
Aby godnie upamiętnić 83. rocznicę śmierci naszego mentora, działacze Narodowego Odrodzenia Polski i Oddziału Tarnów Konfederacji Korony Polskiej zgromadzili się w Oświęcimiu. Prócz wieńców i zniczy nie zabrakło przemówień.
Krystian Parzątka zabrał głos w imieniu Dzielnicy Śląskiej Narodowego Odrodzenia Polski:
Szanowni Państwo,
Drodzy zebrani,
Koledzy i koleżanki,
spotykamy się dziś, 11 października, aby uczcić pamięć Jana Mosdorfa – doktora filozofii, publicysty a przede wszystkim jednego z najbardziej znanych działaczy ruchu narodowego okresu międzywojennego.
Mosdorf łączył działalność polityczną z pracą intelektualną, wierząc, że przyszłość państwa zależy nie tylko od siły instytucji, lecz także od poziomu myśli i odpowiedzialności obywateli.
Opowiadał się za silnym państwem, podkreślając znaczenie wspólnoty narodowej. Był wrogiem zarówno komunizmu jak i liberalizmu. Angażując się w Związek Akademicki „Młodzież Wszechpolska” z czasem został jego prezesem. Następnie działał w Obozie Wielkiej Polski a w 1934 roku stał się jednym z głównych organizatorów i przywódców Obozu Narodowo Radykalnego.
Po delegalizacji ONR Mosdorf ograniczył bezpośrednią działalność organizacyjną i poświęcił się publicystyce oraz refleksji filozoficznej. W 1938 roku opublikował książkę „Wczoraj i jutro”, w której przedstawił swoje poglądy na naród, państwo, gospodarkę i kierunki rozwoju Polski.
Wybuch wojny postawił przed nim zupełnie nowe wyzwania. Zaangażował się w działalność konspiracyjną Stronnictwa Narodowego. W 1940 roku został aresztowany przez Gestapo, a w styczniu 1941 roku deportowano go do niemieckiego obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu.
Tam, w miejscu zaplanowanego odczłowieczenia, nadal uczestniczył w konspiracji i pomagał współwięźniom.
11 października 1943 roku Jan Mosdorf został rozstrzelany przez hitlerowców. Miał zaledwie 39 lat. Jego śmierć była częścią tragedii tysięcy narodowców, których życie pochłonęła niemiecka okupacja.
Pamięć o przeszłości niech zobowiązuje nas do odpowiedzialności za przyszłość.
Marta Mrzygłód, Sekretarz Generalny Konfederacji Korony Polskiej, powiedziała:
Koledzy i Koleżanki, Szanowni Państwo,
dziś, w rocznicę męczeńskiej śmierci Jana Mosdorfa, stoimy na ziemi Auschwitz. Tutaj, 11 października 1943 roku, Niemcy rozstrzelali człowieka, który był solą w oku każdej siły pragnącej zniszczyć polskość. Numer 8230. Doktor filozofii. Ideolog. Wódz. Polak, który do ostatniego oddechu służył tylko jednemu – Narodowi. Nie przyszliśmy tu szeptać ani usprawiedliwiać. Przyszliśmy powiedzieć głośno i bez owijania w bawełnę: Jan Mosdorf był narodowcem. Był wodzem Młodzieży Wszechpolskiej. Był współtwórcą i pierwszym przywódcą Obozu Narodowo-Radykalnego. Był człowiekiem, który wiedział, że Polska albo będzie silna, hierarchiczna i narodowa – albo nie będzie jej wcale. Walczył z liberalizmem, który rozmiękcza. Z komunizmem, który zabija. Z każdą siłą, która chce z Polski zrobić miejsce dla obcych interesów i obcych dusz.
Sanacja go prześladowała. Gestapo go aresztowało. Niemcy go zamordowali przy Ścianie Straceń. A po wojnie czerwoni próbowali albo wymazać jego imię, albo przekłamać jego życie. Bo taki Polak jest niebezpieczny. Bo taki Polak nie ugnie kolana.
W Auschwitz nie złamał się. Budował konspirację narodową. Dzielił się chlebem. Pomagał, komu mógł – także Żydom, gdy zobaczył ich biologiczne wyniszczenie. Bo był człowiekiem honoru. Ale nigdy nie przestał być Polakiem. Nigdy nie przestał być narodowcem. Do końca. Rozstrzelali go, bo bał się go niemiecki okupant. Bo bał się go każdy system, który wie, że ludzie tacy jak Mosdorf nie pozwolą Polsce stać się prowincją, kolonią czy magazynem cudzych interesów. Dzisiaj, w rocznicę jego śmierci, mówimy bez cienia poprawności:
Jan Mosdorf zginął, ponieważ był polskim narodowcem. Nie „ofiarą totalitaryzmu w ogóle”. Nie „symbolem dialogu między narodami”. Był człowiekiem, który wierzył, że Polska należy do Polaków. Że naród ma prawo i obowiązek bronić swojej ziemi, swojej krwi, swojej kultury i swojej przyszłości – bez przepraszania, bez tłumaczenia się i bez proszenia o zgodę. Ci, którzy dziś próbują wymazać takich ludzi z pamięci albo wrzucić ich do jednego worka z napisem „ekstremiści”, robią to z tego samego powodu, dla którego Niemcy nacisnęli spust: bo taki człowiek jest zagrożeniem dla każdej władzy, która chce mieć Polskę słabą, rozmytą i posłuszną. Stoimy tu nie po to, by płakać. Stoimy, by przypomnieć:
Polska nie powstała z miękkich słów, kompromisów i przeprosin. Polska trwa dzięki ludziom twardym, konsekwentnym i gotowym płacić najwyższą cenę. Jan Mosdorf zapłacił. Jego krew wsiąkła w tę ziemię razem z krwią tysięcy innych polskich patriotów. Niech ta krew nie będzie zapomniana. Niech nie będzie zafałszowana. Niech będzie zobowiązaniem dla każdego, kto jeszcze czuje się Polakiem.
Cześć i chwała Janowi Mosdorfowi! Cześć i chwała polskim narodowcom, którzy nie ugięli kolan przed Niemcem, przed komunistą i przed żadnym wrogiem polskości!
Niech Polska będzie Polska.
Bartosz Śliż – viceprzewodniczący okręgu nr 15 i przewodniczący koła Wieliczka Konfederacji Korony Polskiej, powiedział:
Koledzy, Koleżanki, stoimy w miejscu, które na zawsze pozostanie symbolem jednej z największych tragedii naszego Narodu – Auschwitz. W rocznicę zamordowania Jana Mosdorfa, jednego z najwybitniejszych przywódców polskiego ruchu narodowego, składamy kwiaty i zapalamy znicze. Oddajemy hołd człowiekowi, który całe życie poświęcił Polsce i który za tę Polskę zapłacił najwyższą cenę.
Pragnę w imieniu Konfederacji Korony Polskiej złożyć serdeczne podziękowania wszystkim, którzy dziś tu przyszli. Dziękuję członkom Korony – naszym koleżankom i kolegom, którzy nie boją się mówić głośno o polskiej sprawie. Dziękuję również Narodowemu Odrodzeniu Polski – organizacji, z którą wspólnie składamy wiązanki i wspólnie uczestniczymy w tej uroczystości. Wasza obecność jest dowodem, że prawdziwa Polska nie zna podziałów, gdy stawką jest pamięć i przyszłość Narodu. Bo właśnie o to chodzi. W walce o Wielką Polskę nie ma miejsca na drobne animozje. Muszą się konsolidować różne organizacje, partie polityczne i środowiska narodowe. Tylko razem jesteśmy w stanie stawić czoła wyzwaniom, które stoją przed naszym krajem. Tylko razem możemy przywrócić Polsce godność, siłę i prawdziwą niepodległość.
Mówię to jako człowiek, który od lat nastoletnich jest narodowcem. Dla mnie to nie slogan – to droga życia. Droga, którą wybrałem świadomie i której nigdy nie porzuciłem. Dlatego dziś, w tym miejscu, wzywam wszystkich: niech pamięć o Mosdorfie i o wszystkich, którzy oddali życie za Polskę, stanie się dla nas zobowiązaniem. Zobowiązaniem do jedności, do pracy i do walki o Polskę wielką, silną i prawdziwie wolną.
Dziękuję, raz jeszcze, Wam, że jesteście… Czołem Wielkiej Polsce!
Błąd, grupa nie istnieje! Sprawdź składnię! (ID: 9)
Kolejna wspolna akcja NOP i Korony. Brawo!