Przemycanie idei – wywiad z francuskim narodowym rewolucjonistą

Christian Bouchet to prawdziwy weteran francuskiego ruchu narodowo-rewolucyjnego. Twórca i działacz takich organizacji jak: Groupes Nationalistes Révolutionnaires Francois Duprata, Mouvement Nationaliste Révolutionnaire, Troisième Voie, Nouvelle Résistance, Unité radicale, Mouvement national républicain, Front National. Przede wszystkim jednak wydawca i autor książek oraz licznych artykułów poświęconym kwestiom ideowym. Christian od 2026 roku jest współpracownikiem pisma „Szczerbiec. Na szlaku idei”. 

Prezentujemy tłumaczenie wywiadu, jaki przeprowadził Alain de Benoist z tym znanym narodowym rewolucjonistą.

*

Éléments: Co oznacza nazwa „Ars Magna”?

Christian Bouchet: Oznacza ona „wielką sztukę” lub „wielkie dzieło”  – w tym kontekście należy to rozumieć jako wielkie przedsięwzięcie polegające na przemycaniu idei nonkonformistycznych.

Éléments: Kiedy założył pan to wydawnictwo i w jakim celu?

Wydawnictwo powstało w 1996 roku, kiedy to – z powodów prawnych – Ars Magna zastąpiło oficynę ArS éditions. Samo ArS założono natomiast w 1981 roku. W tamtym czasie, dość pretensjonalnie i pod wpływem Evoli, nazwa ArS stanowiła skrót od „Aristocratie spirituelle” (arystokracja duchowa). Przez bardzo długi czas działalność tych oficyn miała charakter aktywistyczny, wpisujący się w nurt radykalnej prawicy: wydawano biuletyny, czasopisma, broszury i tym podobne materiały. Następnie, na przełomie wieków, zerwano więzi z ruchem politycznym, a Ars Magna przekształciło się w konwencjonalne wydawnictwo – choć nie do końca typowe.

Éléments: Jakie wydawnictwa stanowiły dla pana inspirację?

Dwie włoskie oficyny: Edizioni di Ar, prowadzona przez Franco Fredę, oraz All’insegna del Veltro, kierowana przez Claudio Muttiego. A także – być może nawet w większym stopniu – dwa francuskie wydawnictwa związane ze skrajną lewicą: Spartacus oraz Maspero, słynące ze swojej legendarnej serii „Petite collection”.

Éléments: Publikują państwo około piętnastu tytułów rocznie. Jak udaje się utrzymać takie tempo pod względem finansowym?

W ostatnich latach zwiększyliśmy aktywność: 16 tytułów w 2022 roku, 19 w 2023 roku; w 2024 roku było ich dziesięć, ale w ubiegłym roku wydaliśmy 18 pozycji, a do końca bieżącego roku prawdopodobnie osiągniemy liczbę 20. To wszystko kosztuje. Mowa oczywiście o druku, ale także o zakupie praw autorskich do zagranicznych dzieł – jako że dużo tłumaczymy – a także o kosztach przekładów, zarządzaniu magazynem oraz stale rosnących kosztach wysyłki. Nie narzekam: bilans finansowy Ars Magna jest zdrowy. Wbrew powszechnemu przekonaniu, wydawnictwa o profilu ideologicznie „radykalnym” radzą sobie całkiem dobrze. Z niedawnych badań wynika, że ​​oficyny związane z nurtem ekologicznym czy skrajną lewicą są w bardzo dobrej kondycji finansowej. Dlaczego w naszym przypadku miałoby być inaczej? Wszystko sprowadza się do sprawnego zarządzania, a przede wszystkim do marketingu niszowego. Trzeba pogodzić się z faktem, że adresuje się ofertę do wąskiego grona odbiorców, a nie do ogółu społeczeństwa. Następnie wokół wydawnictwa buduje się wspólnotę polityczno-intelektualną, którą rozwija się poprzez pracę redakcyjną.

Ars Magna wyróżnia się jakością publikacji oraz tym, że wydaje teksty niezwykle rzadkie, dzięki czemu zyskała lojalne i powiększające się grono odbiorców. Przeprowadzone niedawno badanie tej grupy wykazało, że jej struktura wiekowa jest zrównoważona (24% stanowią osoby poniżej 35. roku życia), ale jednocześnie jest ona w całości męska (kobiety stanowią zaledwie 5% nabywców). Większość książek, które wydaję – gdybym ja ich nie wydał, kto by to zrobił? Któż inny byłby na tyle szalony, by finansować tłumaczenia prac Ustriałowa, Iljina, Sardinhi, Szálasiego i innych, przygotowywać edycję dzieł zebranych Georges’a Valois czy rozważać wznowienie „Enquête sur la monarchie” („Dochodzenia w sprawie monarchii”) Charlesa Maurrasa? W zamian za to jestem jedynym oferentem dzieł tych autorów – często poszukiwanych przez czytelników, których choć niewielu, to jednak nie można ich ignorować.

Éléments: Niedawno wznowili Państwo ważną książkę Armina Mohlera na temat niemieckiej rewolucji konserwatywnej [tytuł oryginału: „Die Konservative Revolution in Deutschland 1918–1932”]. Czy zamierzają Państwo reaktywować serię „Révolution conservatrice” („Rewolucja konserwatywna”), zapoczątkowaną trzydzieści lat temu przez nieistniejące już wydawnictwo Éditions Pardès?

W dokładnie takiej samej formie – nie. Chcę raczej podjąć ten zamysł i rozszerzyć zakres „rewolucji konserwatywnej” na skalę globalną. W ramach tej serii zacząłem już publikować prace rosyjskiego myśliciela Iwana Iljina. W 2028 roku ukażą się w niej również dzieła m.in. Austriaka Karla Antona von Rohana, Portugalczyka António Sardinhy oraz Japończyka Ikki Kity.

Éléments: Wśród Państwa ostatnich publikacji znalazło się także kilka pozycji autorstwa Juliusa Evoli lub na jego temat. Wydaje się, że moda na Evolę nieco przygasła wśród francuskich czytelników. Czy uważa Pan, że uda się ją ożywić?

Sama myśl, że Evola mógłby być „modny” – albo że mógłby znów stać się modny, o ile w ogóle kiedykolwiek był – przyprawia mnie o dreszcze. To tak bardzo… nieewoliańskie! „Główne” teksty Evoli zostały już wydane, jednak bez większego wysiłku, by osadzić je w kontekście biograficznym czy historycznym. Aby to naprawić, opublikowałem monumentalną biografię jego autorstwa pióra Andrei Scarabellego, opracowania dotyczące tego, czym w rzeczywistości była Grupa Ur, a także rozmaite zbiory pism barona. Niedawno ukazały się m.in. wszystkie jego artykuły opublikowane w niemieckiej prasie oraz teksty wykładów, które wygłosił w Rzeszy. Pod koniec roku planuję wydać zbiór jego artykułów zamieszczonych w „Diorama Filosofico”, a prawdopodobnie w 2028 roku – teksty publikowane w „La Torre”. Wszystko to pozwala lepiej go poznać, a dzięki temu – lepiej zrozumieć.

Wywiad ukazał się w piśmie „Elements”, nr 222, październik-listopad 2026.

Tłumaczenie dla portalu Nacjonalista.pl: Wojciech Trojanowski, zastępca redaktora naczelnego pisma „Szczerbiec”. 

Przedruk wyłącznie po uzyskaniu zgody redakcji. 

***