Biała Europa braterskich narodów: Polacy na konferencjach nacjonalistów w Paryżu

Na takich wydarzeniach nie mogło zabraknąć delegacji polskich nacjonalistów z Narodowego Odrodzenia Polski. 3 dni w Paryżu w gronie europejskich braci i sióstr. 3 dni ciekawych prelekcji, dyskusji i integracji nacjonalistycznego ruchu oporu.

Polskę reprezentowały osoby ze ścisłego kierownictwa NOP: dr Marzena Dobner, Paweł Ferdynus i Wojciech Trojanowski.

Pierwszy dzień paryskich upłynął pod znakiem konferencji „Feminizm i kobiecość” (Féminisme vs Féminité) zorganizowanej przez żeńską grupę nacjonalistyczną „Les Caryatides”. Swoje przemówienia wygłosiły nacjonalistki z Francji, Węgier, Grecji, Hiszpanii oraz dr Marzena Dobner z Polski. W swoim przemówieniu prelegentka zdefiniowała feminizm jako narzędzie marksistowskiej opresji i raka toczącego ciało wspólnoty narodowej. Stwierdziła, że ideologia ta odwraca kobiety od ich prawdziwej natury i głębokiego powołania. W przeciwieństwie do feminizmu, który opowiada się za rywalizacją, wezwała do aktywnej współpracy białych mężczyzn i kobiet dla dobra wspólnoty. Według niej nacjonalizm nie ma płci i wita tych, którzy akceptują swoje powołanie jako matki lub ojcowie. Misję narodowo-rewolucyjną można wypełnić poprzez pracę w domu i wychowywanie dzieci, a także poprzez działalność zawodową, o ile ta ostatnia szanuje odpowiedzialność wobec przyszłych pokoleń. „Jedność, równość i bezpieczeństwo są bastionami naszej cywilizacji chroniącymi przed oparami liberalizmu”.

Drugi dzień to konferencja Forum Europa pod hasłem „Żadnej wojny za Izrael” (No war for Israel). Wydarzenie otworzył mecenas Pierre-Marie Bonneau, a następnie odśpiewano hymn ruchu Les Nationalistes. Jako pierwszy mówca zagraniczny wystąpił Wojciech Trojanowski z Narodowego Odrodzenia Polski. Zdefiniował syjonizm jako głównego wroga narodowych rewolucjonistów i podkreślił korelację pomiędzy działaniami syjonistycznego lobby a fenomenem masowej imigracji w Europie. Zaapelował także o jedność europejskich nacjonalistów i odrzucenie niszczącego szowinizmu służącego jedynie naszym wrogom. Następnie swoje przemówienia wygłosili Agis Fotopoulos (Złoty Świt, Grecja), Gonzalo Martín (Democracia Nacional, Hiszpania), znany działacz NR z Belgii Hervé Van Lathem, Tamás Boór (HVIM – Magyar Ellenállás, Węgry), Filippo Deidda (Rete dei Patrioti, Włochy), Claus Cremer (Die Heimat, Niemcy), Sorin Olariu (Fundația Ion Gavrilă Ogoranu, Rumunia), Cristian Dumitriu (Noua Dreaptă, Rumunia), Bruce (Les Nationalistes, Francja), Fernando García (Falange Española de las JONS, Hiszpania), Quentin Douté (Mouvement National-Catholique, Francja), Michaił (Bractwo Akademików, Rosja) oraz przedstawiciel Serbskiej Akcji. Całość zakończyła żywiołowa mowa weterana francuskiego ruchu nacjonalistycznego i niekwestionowanego lidera, jakim jest niewątpliwie Yvan Benedetti.

Popołudnie upłynęło pod znakiem rozmów polskich nacjonalistów z przedstawicielami każdego z obecnych ruchów z Europy. Na uwagę zasługuje fakt, że pomimo historycznych animozji między Polakami i Niemcami, a także Rumunami i Węgrami, wszystko przebiegało w cywilizowanej atmosferze godnej białego człowieka. Wieczór to już integracja przy świetnej francuskiej kuchni i dalsze rozmowy już w nieco luźniejszej atmosferze.

Przemówienia z obu konferencji w rozszerzonej formie będą opublikowane w najbliższym numerze pisma „Szczerbiec”.

Ostatni dzień to już tradycyjna uroczystość pod pomnikiem św. Joanny d’Arc, gdzie najpierw wygłoszono krótkie przemówienia, a następnie złożono kwiaty w hołdzie prawdziwej bohaterce Francji. Wydarzenie próbowała zakłócić para naćpanych „antyfaszystek”, ale zostały skutecznie spacyfikowane przez sekcję sprzątania śmieci.

Po wspólnych zdjęciach uczestnicy wiecu udali się na obiad w jednej z paryskich restauracji.

Marzena Dobner, docteur polonais : « Le féminisme est un cancer »

Wojciech Trojanowski : Le combat de la Pologne contre le sionisme et pour l’Europe

***

Niestety w wyniku zakazu i represji zażydzonego reżimu masońskiej republiki nie odbył się tradycyjny marsz w hołdzie Sébastienowi Deyzieu oraz zamordowanemu przez śmieci z Antify Quentinowi Deranque. Pomimo tego na prywatnej posesji Comité du 9 Mai (C9M) zorganizował w pięknej oprawie uroczystości ku czci poległych za naszą Ideę. 

Przypomnijmy, 7 maja 1994 roku GUD planował zorganizować manifestację pod hasłem „Witamy wrogów Europy”, jednak została ona zakazana przez władze. Wszyscy, którzy przybyli na miejsce zgromadzenia zostali aresztowani. Kilku osobom udało się wyrwać z kordonu. Wśród nich był Sebastien…Zmarł w szpitalu 2 dni później, 9 maja.

W tekście „Europa, Młodość, Rewolucja!” opisano kulisy wydarzeń:

Jednak prefektura w ostatniej chwili bezprawnie wycofuje zezwolenie, a na miejscu napływających nieświadomych niczego uczestników otaczają trzy kompanie CRS (francuskiego ZOMO) w pełnym uzbrojeniu. Z okrążenia wyrywa się tylko drobna grupa, która decyduje się przypuścić szarżę przerywając policyjny kordon, a stu kilkunastu innych manifestantów zostaje aresztowanych. W tym samym czasie w okolicznych uliczkach na odizolowane osoby polują zorganizowane bojówki policjantów w cywilu. Na jedną z takich ekip trafia dwudziestodwuletni Sebastien Deyzieu. Dramatyczny pościg kończy się na dachu jednej z kamienic, skąd spada na bruk bez przytomności. Gdy dwa dni później umiera w szpitalu wszystkich ogarnia furia. Następuje szereg demonstracji i manifestacji, budynek wydziału prawa zostaje zajęty na cały dzień przez protestujących. Takiej mobilizacji w środowisku NR nie było od dawna; do protestu przyłącza się nawet Front Narodowy, a zwłaszcza jego młodzieżówka – FNJ. Kilkudziesięciu nacjonalistów z różnych ugrupowań zajmuje siłą na kilka godzin studio popularnego radia młodzieżowego, by złamać milczenie oficjalnych mediów, a w tym samym momencie inna grupa okupuje siedzibę rady departamentu Haut-de-Seine, której przewodniczącym jest odpowiedzialny za śmierć Sebastiana minister spraw wewnętrznych Charles Pasqua, z żądaniem jego dymisji. Tego już dla Systemu za wiele: miesiąc później UDEA, ówczesna ekspozytura GUD, zostaje rozwiana przez dziekana Assas, kilku działaczy trafia pod różnymi pretekstami na parę miesięcy do więzienia, a część wyjeżdża na parę lat do Afryki…