Bp Richard Williamson: Różne „Kościoły”

Wiele zamieszania panuje dziś na temat tożsamości prawdziwego Kościoła Naszego Pana tu na ziemi i różnorodności słów, jakimi może być nazywany. Na pewno większość dzisiejszego zamieszania ma źródło w największym dzisiejszym problemie Kościoła, którym jest diaboliczny Sobór Watykański II (1962-1965). Spróbujmy rozplątać nieco z tego zamieszania.

„Church” (pol. „Kościół) wywodzi się od staroangielskiego „cirice”, co z kolei pochodzi od greckiego słowa „kuriakon” oznaczające „Pański” lub „Pana”. Zatem „Doma kuriakon” oznaczało “dom Pański” i od nazywania budowli słowo „church” zaczęło określać również ludzi, którzy regularnie znajdowali się w budowli.

Kościół „katolicki” określa wiele budowli, ale głównie grupę ludzi na całym świecie (“katholos” oznacza po grecku “powszechny”), którzy wspólnie mają tę samą Wiarę, ten sam zestaw Sakramentów i jedną Hierarchię, wszystkie trzy ustanowione przez Boga Wcielonego, Pana naszego Jezusa Chrystusa, podczas Jego życia na ziemi dwa tysiące lat temu. Ale z tej pierwotnej grupy wierzących ustanowionej przez naszego Pana, inne grupy regularnie odrywały się, jednocześnie uważając, iż są prawdziwym Kościołem Chrystusa. Skąd więc mam wiedzieć, który jest Jego prawdziwym Kościołem?

„Kościół Chrystusa” posiada cztery Znamiona, jak się je nazywa. 1 Jeden – przede wszystkim przez jedność Wiary chciał Pan Jezus zjednoczyć swój Kościół, a nie założyć wiele kościołów (por. św. Jana XVII, 21-23: „aby byli jedno”). 2 Święty – Pan Jezus założył swój Kościół, by przyprowadzić ludzi do Najświętszego Boga i jego świętego Nieba (por. św. Mat. V, 48: „Bądźcie tedy doskonali”). 3 Katolicki – Pan Jezus założył swój Kościół dla wszystkich ludzi wszystkich krajów i wszystkich epok (por. św. Mat. XXVIII, 19: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody”). 4 Apostolski – Pan Jezus założył swój Kościół jako monarchię, aby był rządzony przez Piotra Apostoła i jego następców (por. św. Mat. XVI, 18: “Tyś jest Piotr i na tej skale (po grecku “petran”) założę Kościół mój”). Gdziekolwiek są te Znamiona, tam jest prawdziwy Kościół Chrystusa. Gdzie ich brak, tam nie ma Kościoła Chrystusowego.

„Soborowy Kościół” oznacza teocentryczny Kościół katolicki jako upadły i nadal upadający pod ciężarem antropocentrycznego Soboru Watykańskiego II. Soborowie (skoncentrowany błąd Vaticanum II) znajduje się w tej samej relacji do prawdziwego Kościoła Chrystusowego, co zgnilizna zepsutego jabłka do tego jabłka, które psuje. Tak, jak zgnilizna zajmuje jabłko, zależy od jabłka, nie może istnieć bez jabłka, jednakże różni się znacznie od jabłka (jak niejadalne różni się od jadalnego), tak antropocentryczne Soborowie tak zajmuje Kościół Chrystusowy, że [tylko] mała część Kościoła nie jest mniej lub więcej zepsuta, jednakże Soborowie tak różni się od Katolicyzmu, że można rzeczywiście powiedzieć, że Kościół soborowy nie jest Kościołem katolickim. Ale Kościół katolicki jest widzialny. Czyż Kościół soborowy nie jest też widzialny?

„Kościół widzialny” oznacza wszystkie budynki, urzędników i ludzi Kościoła, które możemy zobaczyć naszymi oczyma. Mówienie jednak, że Kościół katolicki jest widzialny, więc widzialny Kościół jest Kościołem katolickim jest tak głupie, jak mówienie, że wszystkie lwy są zwierzętami, więc wszystkie zwierzęta są lwami. Tylko ta część widzialnego Kościoła jest katolicka, która jest jedna, święta, powszechna i apostolska. Reszta to rozmaite rodzaje zgnilizny.

„Kościół oficjalny” oznacza Kościół jako prowadzony i podążający za jego widzialnymi urzędnikami. Ponieważ ci ostatni są dziś w znacznej mierze soborowi, zatem „Kościół oficjalny” jest w znacznej mierze soborowy i niekatolicki, według czterech Znamion. Podobnie „Kościół mainstreamowy” oznacza dzisiejszy oficjalny Kościół jako przeciwieństwo „tradycyjnej” resztki. Niech jednak nikt nie mówi, że nic jednego, świętego, powszechnego, ani apostolskiego nie pozostało w mainstreamowym Kościele, podobnie jak, że wszystko w „tradycyjnej” resztce świadczy o czterech Znamionach. Pszenica i chwast zawsze są zmieszane w Kościele Chrystusowym (por. św. Mat. XIII, 24-30).

Kyrie eleison.

bp Richard Williamson

Źródło