Kiedy w 88 roku p.n.e. (ach, ta magia liczb…) Lucjusz Korneliusz Sulla przywracał praworządność w Rzymie, puszczając z dymem jego niemały kawałek, prędko ogłosił swoją pierwszą proskrypcję. Dwunastu senatorów uznanych za tyranów zostało wyjętych spod prawa, co miało oznaczać, że każdemu wolno będzie ich zabić, a za zabójstwo otrzyma nagrodę: niewolnik wolność, człowiek wolny — pieniądze. Jak często w takich sytuacjach bywa, pewien prostoduszny niewolnik pomyślał, że to wszystko naprawdę, i zgładził swojego — proskrybowanego przez Sullę — pana. Przywiązanie Sulli do idei praworządności było jednak głębokie: niewolnika co prawda urzędowo uwolnił, ale zaraz potem — kazał strącić ze skały; co zresztą, jak na zwyczaje starożytne, było karą nadzwyczaj łagodną.
U nas „proskrypcje” — w postaci pozbawienia immunitetów — dla prezesa i wiceprezesa Trybunału Konstytucyjnego są dopiero są szykowane przez najdowcipniejszą spośród polskich sędziów panią sędzię Sądu Okręgowego w Opolu, która wcześniej prezesa TK zawiesiła, ponieważ pełniła jego obowiązki, a owe obowiązki pełniła — ponieważ prezes został zawieszony (Monty Python już nie bawi tak jak dawniej…), nie wiemy zatem jeszcze, jaki los dla nazbyt gorliwych pogromców tyranów szykuje nasz polski Sulla. Możemy się jednak domyślać, że żadnego zrzucania ze skały nie będzie, bowiem w Polsce — jak wiadomo — nic co złe, nie jest do końca złe, zaś nic co dobre — do końca dobre; nasze dobroduszne safandulstwo sprawia, że od czasu do czasu komuś poleje się nieco krwi z rozbitego nosa, ale nic ponadto. Mankament sytuacji jest taki, że i starorzymskie sic semper tyrannis w naszym wykonaniu jest tylko na niby; a nadwiślański Sulla z Cynną zwalczają się energicznie od ponad dwudziestu lat, sprowadzając polskie życie publiczne do infantylnej walki dwóch plemion, w ramach której w zasadzie nie ma miejsca na poważną dyskusję o jakichkolwiek istotnych sprawach prawno-ustrojowych.
Trzeba jednak uczciwie przyznać, że w ostatnich tygodniach reguły naszej walki politycznych plemion nieco się zmieniły. Wejście zwartych oddziałów policji do TK to może jeszcze nie to samo co czołg strzelający do budynku parlamentu, nazywanego Białym Domem, w Moskwie podczas tzw. „puczu Janajewa” anno domini 1991, którego to puczu — jak orzekło trzy lata później Kolegium Wojskowe Sądu Najwyższego Rosji — „nie było” (sam zaś Michaił Gorbaczow po latach przyznał, że… wszystko było wcześniej umówione); ale jak na Polskę — to już całkiem sporo.
Obraz nadwiślańskiej sielanki na długo zburzyła zbrodnia na Starym Mieście w Krakowie, 7 listopada 2026 roku. Znakomicie wyszkolony i wyposażony zamachowiec zastrzelił łącznie 6 osób a poważnie zranił 15, sam zaś zmarł po dwóch dniach w wyniku ran postrzałowych otrzymanych od dwóch bohaterskich policjantów, którzy — wyposażeni w zwykłe pistolety kal. 9 mm — pomino ciężkich ran nie ustąpili pola napastnikowi w hełmie, ciężkiej kamizelce kuloodpornej i z karabinem AR–15. Jeden z policjantów, z przestrzelonym płucem, przeżył wyłącznie dzięki temu, że akurat w pobliżu znalazł się profesor chirurgii urazowej, który wiedział dokładnie, jak ograniczyć krwotok. Takich scen Kraków nie widział przynajmniej od drugiej wojny światowej.
Polityczne inspiracje zamachu, przynajmniej póki co, pozostają niejasne. Wyposażenie sprawcy, zagadkowy sposób, w jaki kilka godzin wcześniej w Ostrowcu Świętokrzyskim zlikwidował swoją trzyosobową rodzinę (nikt z sąsiadów nie słyszał strzałów, a zbrodnia miała miejsce w zwykłym mieszkaniu w bloku), jak również zaskakująca swoboda działania sprawcy na krakowskim rynku i w jego okolicach — przy marginalnej aktywności policji — rodzą wiele pytań. Oliwy do ognia dolali ministrowie spraw wewnętrznych i sprawiedliwości, którzy — na podstawie bardzo wątłych przesłanek, ale o tym za chwilę — przypisali zamachowcy poglądy „skrajnie prawicowe”. Rzecz jasna, aby dzisiaj zostać „skrajnym prawicowcem” wystarczy być przeciwnikiem aborcji, imigracji i tzw. „małżeństw” jednopłciowych, poglądy nazywane przez media liberalne „skrajnie prawicowymi” charakteryzują zatem człowieka zdrowego na umyśle, który na dodatek nie ma niczego kompromitującego na sumieniu i może mówić to, co myśli; nic jednak nie wskazuje na to, aby zamachowiec miał właśnie takie poglądy. Poszlaki przedstawiona przez obu ministrów sprowadzają się do tego, że szukał informacji o Andersie Breiviku (zapewne czysto technicznych…) oraz, że zamordowany przez niego ojciec był członkiem komitetu pana Pawła Tanajno. (Czy z faktu, że ktoś zamordował ojca wynika, że miał takie same jak ojciec poglądy polityczne? Chyba nie nadążam…)
Głosząc swoje fantasmagorie panowie ministrowie niewątpliwie wpisali się na listę podejrzanych (pewien mój znajomy twierdzi, że wkrótce otrzymają za to nagrody w wysokości 71830 złotych — ale on czasem strasznie zmyśla…); należy jednak wskazać, że — jak dotąd — nie znaleziono żadnego manifestu politycznego autorstwa sprawcy, co w przypadku zamachów inspirowanych przez tajne służby jest punktem stałym. W takim manifeście zazwyczaj zbrodniarze głoszą poglądy, które organizatorzy zamachu pragną skompromitować, a — tysiącstronicowe niekiedy — manuskrypty zawsze noszą przy sobie, aby policja natychmiast odnalazła je na miejscu zbrodni. Tutaj nic takiego nie miało miejsca. Dodatkowo, trzy dni po zamachu, podczas dokładniejszego przeszukania samochodu sprawcy, odnaleziono tłumik do pistoletu, co — przynajmniej w pewnym stopniu — uprawdopodobnia wersję, że zbrodniarz działał sam. (Gdyby całość była sfingowana, pistolet tłumikiem zapewne leżałby na miejscu zbrodni w Ostrowcu.) Mamy tutaj naturalnie poszlaki przeciwko poszlakom, niczego z całą pewnością wykluczyć nie można.
Jak do tej pory, niezrównoważeni osobnicy inspirowani przez tajne służby w Polsce zawsze kończyli swoje „zamachy” na prezentowaniu groźnych planów w internecie, po czym następowało aresztowanie w świetle reflektorów, usłużne media trajkotały zaś o „terrorystach” całymi tygodniami. Czyżby tym razem było inaczej? A może po prostu nasze tajne służby, przyzwyczajone do opisanego wyżej symulowania pracy, są zwyczajnie niezdolne do namierzenia i powstrzymania zamachowca autentycznego? (Co, jak się zdaje, jest przypadłością wielu tajnych służb na świecie…)
Choć wersja spiskowa wydaje się obecnie mało prawdopodobna podkreślić należy, że zamach — bez dwóch zdań — przyniósł rządowi Donalda Tuska korzyści polityczne. Uwaga opinii publicznej została skutecznie odwrócona od bezprawnego przejęcia TK, o takich drobiazgach jak afery w służbie zdrowie czy — mający niedawno swój finał sądowy — obrzydliwy skandal pedofilsko-zoofilski (bo miłośnicy „postępu” zawsze mają co-nieco za uszami…) w Kłodzku nie wspominając. Na dokładkę, mieliśmy niedawno eksplozję ukraińskiego drona bojowego na Litwie, która jednoznacznie pokazała, że drony atakujące cele w północnej Rosji musiały (a może muszą nadal?) regularnie latać nad wschodnią Polską. O czym, jak się zdaje, ktoś zapomniał Polaków poinformować… Doprawdy, gdyby zamach w Krakowie się nie wydarzył, rząd musiałby coś podobnego zorganizować.
Korzyści niweluje do pewnego stopnia krytyka mało sprawnych działań krakowskiej policji, prawdopodobnie powiązana z faktem, że znaczne siły przesunięto do innych rejonów Polski w dniach, kiedy wydarzenia wokół TK osiągnęły punkt kulminacyjny. Czy jedno z drugim miało związek? Za odpowiedź twierdzącą niektórzy już dostali zarzuty, wiemy zatem na pewno, że to nieprawda 😉
Jak zwykle bywa w podobnych sytuacjach, niektórzy nadwiślańscy komentatorzy w zbrodni z Krakowa chcą widzieć „rękę Putina”. Zazwyczaj takich spekulacji nie warto w ogóle komentować, tym razem jednak możemy dostrzec pewną (co prawda nadzwyczaj wątłą — ale dobre i to) nić logiczną, która pozwala rozważać na poważnie kwestię wschodnich inspiracji zamachowca (celowo piszę „wschodnich”, nie zaś „rosyjskich”, na wschód od Polski leży bowiem więcej krajów, z którymi stosunki mamy mocno ostatnio pogmatwane). Owa nić łączy zamach z potencjalną zmianą społecznego nastawienia do kwestii posiadania broni. Jasne jest, że kraj, który — choćby hipotetycznie — rozważa agresję zbrojną na Polskę, będzie dążył do tego, aby jak najmniej naszych obywateli trzymało broń w domach i mogło jej użyć w każdej chwili. Czy jednak taka zmiana nastawienia (a za nią — motywowane zbiorowymi emocjami zmiany prawne) faktycznie nastąpi? Zobaczymy. Warto jednak dmuchać na zimne, Polacy bowiem nadal są jednym z najbardziej rozbrojonych społeczeństw w Europie, a biorąc pod uwagę, że nie leżymy na wyspie — marynarka i lotnictwo do obrony Kraju raczej nie wystarczą. Potencjalny agresor powinien wiedzieć, że okupacja Polski będzie niemożliwa, ponieważ — jak zauważyła pewna niemiecka gazeta „terroryzm jest w Polakach głęboko zakorzeniony” (kiedy Niemcy próbują straszyć, czasem wychodzą im kapitalne dowcipy…). Dla skutecznego odstraszania potrzebowalibyśmy jednak tak z 3–4 miliony uzbrojonych obywateli, czyli wielokrotnie więcej niż obecnie mamy. Kto zatem, powołując się na zamach w Krakowie, będzie postulował ograniczenie (i tak mocno ograniczonego) prawa Polaków do posiadania broni, ten… może być ruskim agentem. Z proskrypcją bym nie przesadzał, ale — powiedzmy — degradacja do kategorii civitas non optimo iure byłaby dla takiego gagatka jak znalazł.
A wracając do historii starożytnej, która tak osobliwie splata się z naszą, polską historią najnowszą — po tym, jak Sulla po raz pierwszy w historii przekroczył na czele legionów nienaruszalną granicą Rzymu (pomerium), na naśladowców nie trzeba było długo czekać. Rok po Sulli tego samego dokonali Mariusz z Cynną, po kilku latach — Sulla po raz drugi (w roku 82 p.n.e), potem Cezar (49 p.n.e.), Oktawian (43 p.n.e.), Wespazjan (69 n.e.), Septymiusz Sewer (193 n.e.) i Konstantyn Wielki (312 n.e.). Jak widać, pomiędzy „restauracjami praworządności” w wykonaniu Oktawiana i Wespazjana Rzymianie mieli dobrze ponad sto lat spokoju; my jednak znajdujemy się — póki co — na początku walk o praworządność, najprawdopodobniej czeka nas zatem… życie w ciekawych czasach. Miejmy tylko nadzieję, że listy proskrybowanych będą na bieżąco publikowane w internecie i niczego nie przegapimy.
Stanisław Stworzony

Błąd, grupa nie istnieje! Sprawdź składnię! (ID: 9)







Najnowsze komentarze