Św. Jan Chryzostom: Triumf Chrystusa Zmartwychwstałego

Jeśli ktoś jest uczciwy i pobożny, niech znajdzie radość w tej dobrej i pełnej światła uroczystości. Jeśli ktoś jest roztropny, niech wejdzie, ciesząc się, do radości Pana swego. Jeśli ktoś dźwigał udręki postu, niechże otrzyma dziś słuszną zapłatę. Jeśli niósł trudy pierwszej godziny, niech sprawiedliwą otrzyma należność. Jeśli ktoś przyszedł po trzeciej godzinie, niechże świętuje z wdzięcznością. Jeśli ktoś dopiero po szóstej godzinie się dołączył, niechże nie ma żadnej wątpliwości, ponieważ niczego nie traci. Jeśli ktoś spóźnił się nawet do dziewiątej godziny, niech przychodzi bez wahania. Jeśli ktoś zdążył dopiero na jedenastą, niech wcale nie boi się zwłoki. Albowiem gościnny jest Gospodarz domu: przyjmuje ostatniego jak pierwszego; zaspakaja i tego, kto od jedenastej godziny pracował podobnie jak tego, kto od pierwszej. I nad ostatnim się lituje i pierwszego wynagradza; i jednemu daje i drugiego wspomaga; i uczynki przyjmuje i z chęci się cieszy; i wysiłki szanuje i zamiary pochwala.

A więc przyjdźcie z radością do swego Pana: i pierwsi i drudzy przyjmijcie zapłatę. Bogaci i ubodzy, wszyscy razem się cieszcie. Starający się i lekkomyślni, uczcijcie ten dzień. Ci, co pościli i ci, co nie pościli, weselcie się dziś.

Stół zastawiony – rozkoszujcie się wszyscy.

Baranek obfity – niech nikt nie wyjdzie głodny.

Wszyscy nasyćcie się ucztą wiary;

Wszyscy przyjmijcie bogactwo miłosierdzia.

Niech nikt nie płacze, że biedny, bo nastało królowanie wszystkich.

Niech nikt nie martwi się z powodu swych grzechów, bo z grobu zabłysło przebaczenie.

Niech nikt nie lęka się śmierci, bo wyzwoliła nas od niej śmierć Zbawiciela.

Zniszczył ją Ten, Kogo ona trzymała.

Unieszkodliwił piekło Ten, Który zstąpił do piekieł.

Zgorzkniało piekło, skosztowawszy Jego ciała.

A Izajasz przewidując to, wołał:

Piekło zmartwiło się, spotkawszy Cię w otchłani.

Zmartwiło się, bo zostało puste.

Zmartwiło się, bo zostało oszukane.

Zmartwiło się, bo zostało uśmiercone.

Zmartwiło się, bo zostało obalone.

Zmartwiło się, bo zostało skrępowane.

Pojmało ciało, a natknęło się na Boga,

Pojmało ziemię, a spotkało się z samym niebem.

Pojmało to, co widziało, a przepadło od Tego, czego nie zauważyło.

Gdzie więc, o śmierci, jest Twoje żądło?

Gdzie, o piekło, jest twoje zwycięstwo?

Zmartwychwstał Chrystus – i tyś zostało obalone.

Zmartwychwstał Chrystus – i przepadły demony.

Zmartwychwstał Chrystus – i weselą się aniołowie.

Zmartwychwstał Chrystus – i Życie odzyskało swe prawa.

Zmartwychwstał Chrystus – i nikt z martwych nie pozostał w grobie.

Bo Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy z tych, co pomarli.

Jemu chwała i królestwo na wieki wieków.

Amen.

*

Widzicie, jak śmierć zwie się zaśnięciem i snem, i przedtem straszna, teraz po zmartwychwstaniu łatwo jest lekceważona? Widzisz triumf zmartwychwstania? Zjednało nam ono niezliczone dobra, zniweczyło ułudę szatanów, dzięki niemu szydzimy z śmierci, przez nie gardzimy doczesnym życiem, pobudzamy się do pragnienia rzeczy przyszłych, przez nie, choć odziani w ciało, jeśli tylko chcemy, nie jesteśmy niżej od bezcielesnych istot. Dziś święcimy sławny triumf zwycięstwa, dziś Pan nasz wzniósłszy znak zwycięstwa przeciw śmierci, zdeptawszy tyranię szatana, przez zmartwychwstanie zabezpieczył nam drogę do zbawienia.

Cieszmy się więc wszyscy, radujmy się i weselmy! Bo choć Pan sam zwyciężył i podniósł znak zwycięstwa, to jednak radość i wesele należą do wszystkich. Dla naszego bowiem zbawienia uczynił wszystko i czym nas szatan pokonał, tym zwyciężył Chrystus, Tę samą wziął broń i tą samą go pobił. A jak – posłuchaj! Dziewica, drzewo i śmierć były znakami naszej klęski. Dziewicą była Ewa; nie znała bowiem jeszcze męża, gdy została uwiedziona; było drzewo; śmierć jako kara za Adama. Widzisz, jak dziewica, drzewo i śmierć były dla nas znakami klęski? Patrz też, jak to samo stało się dla nas przyczyną zwycięstwa! Zamiast Ewy – Maryja, zamiast drzewa wiadomości dobrego i złego – drzewo krzyża, zamiast śmierci Adama – śmierć Pana. Widzisz, że jako bronią szatan zwyciężył, taką samą poniósł klęskę? Na drzewie – szatan zwyciężył Adama, na krzyżu – Chrystus pokonał szatana. Tamto drzewo wysyłało do piekła, to zaś – drzewo krzyża – zmarłych z piekła wyprowadziło; tamto jako jeńca i nagiego okrywało pokonanego, to zwycięzcę nagiego w górze przybitego wszystkim pokazywało. I tamta śmierć wszystkich ciągnęła na potępienie, ta natomiast nawet tych, którzy przed nią byli, budziła z martwych. Któż wysławi dzieła Pana, wypowie wszystkie Jego pochwały? (Ps 105,  2). Przez śmierć – staliśmy się nieśmiertelni, przez upadek – powstaliśmy, przez klęskę odnieśliśmy zwycięstwo.

św. Jan Chryzostom