Massimo Morsello: bard Narodowej Rewolucji

Urodził się w Rzymie, 10 listopada 1958 roku, dorastając w rodzinie o tradycjach antykomunistycznych i prosocjalnych. Mając 16 lat, w roku 1975, wstąpił do Movimento Sociale Italiano, działając w organizacji młodzieżowej Fronte della Gioventù. W tym czasie brał tez udział w spotkaniach Fronte Universitario d’Azione Nazionale (FUAN), założonego przez członków sekcji akademickiej MSI. Pod koniec lat siedemdziesiątych zajął się również muzyką, uczestnicząc w narodowo-rewolucyjnym obozie Campo di Hobbit.

Rok 1980 to słynny zamach bombowy na dworcu w Bolonii, 2 sierpnia, podczas którego zginęło 85 osób. Zamach, który po latach okazał się prowokacją włoskich służb specjalnych, działających z inspiracji loży masońskiej P-2, stał się okazją do nagonki na środowisko włoskich NR. Wśród osób oskarżonych o „terroryzm” znalazł się także Morsello, który tak skwitował całą sytuację: „Wśród morza kłamstw na mój temat, wylanego przez angielskie i włoskie brukowce, jedno tylko jest prawdą – to, że skazany zostałem na 9 lat więzienia za działalność wywrotową. (…) był to normalny los dla nacjonalistów, (…) którzy przeciwstawili się skorumpowanemu systemowi”.

Wydarzenia bolońskie oznaczały dla Massimo Morsello 18-letnią emigrację w Londynie, gdzie nawiązał kontakty m. in. z Nickiem Griffinem z National Front. Podczas pobytu na Wyspach stało się jasne, że „(…) walka nacjonalistyczna ze skorumpowaną demokracją nie dotyczy tylko jednego kraju”, lecz, że „jest to jak najbardziej starcie ogólnoświatowe, w którym nacjonaliści wszystkich narodów muszą ze sobą współpracować”. Przymusowa emigracja nie oznaczała jego rozbratu z muzyką: nadal tworzył i wydawał płyty. 22 lipca 1996 roku, zagrał koncert, który za pośrednictwem łącz satelitarnych był transmitowany w Rzymie.

Po powrocie do ojczyzny, starał się cały czas działać w strukturach założonej wraz z Roberto Fiore Forza Nuova, o której powiedział: „To musi być nowa droga, połączona z naturalnym porządkiem, lecz bez strachu lub wstydu, że zostaniemy nazwani faszystami”. Działalność utrudniała mu choroba – na początku lat 90-tych lekarze zdiagnozowali u niego raka mózgu. Ponownie zmuszony był udać się do Londynu, tym razem do jednego ze specjalistycznych szpitali, gdzie zmarł 10 marca 2001 roku. Pozostał w pamięci wielu jako klasyk muzycznej alternatywy, która skutecznie przeciwstawiała się kłamstwom Systemu.

Dyskografia:

Per me… e la mia gente (1978)

I nostri canti assassini (1981)

Intolleranza (1990)

Punto di non ritorno (1996)

Massimino (1997)

La direzione del vento (1998)