Pierwsze polskie wydanie powieści „Pod jesienną gwiazdą” (1906) norweskiego laureata Nagrody Nobla Knuta Hamsuna (1859–1952), należącej do tzw. trylogii wędrowca. To nastrojowa, melancholijna, niespieszna opowieść stylistycznie spokrewniona z „Panem” i „Marzycielami”, o wyraźnych cechach autobiograficznych. Wyraz tęsknoty za zwyczajną egzystencją wśród prostych ludzi, pochwała życia wolnego, w którym najważniejsze miejsce zajmuje miłość. W otaczającym go surowym krajobrazie wędrowiec nieustannie odnajduje obrazy i wspomnienia z przeszłości, ale uroda świata nie może mu już przynieść ukojenia.
„Pod jesienną gwiazdą” to powieść, w której Hamsun w wyjątkowy sposób łączy elementy autorskiej refleksji z literacką fikcją. Tematyka dzieła koncentruje się na poszukiwaniach sensu życia, zwyczajności i miłości. Autor w sposób nastrojowy, z charakterystyczną dla siebie melancholią, ukazuje zawirowania ludzkiej duszy oraz dążenie do szczęścia w otaczającym świecie. Jego styl wyróżnia się subtelnym podejściem do emocji, co sprawia, że lektura staje się niezwykle wciągająca.
Fabuła „Pod jesienną gwiazdą” koncentruje się na wędrowcu, który przemierza różnorodne tereny Norwegii w poszukiwaniu sensu oraz wewnętrznego ukojenia. Hamsun w mistrzowski sposób ukazuje wewnętrzne zmagania bohatera, który staje w obliczu osobistych demonów oraz tęsknoty za prostym życiem. W miarę jak bohater zgłębia otaczający go świat, staje przed ważnymi wyborami, które zmuszają go do refleksji nad miłością, przyjaźnią i wartością istnienia. Ta podróż staje się metaforą odkrywania samego siebie i poszukiwania prawdziwych wartości.
W 162-163 numerze pisma „Szczerbiec” polecamy fragment jednego z dzieł autorstwa Knuta Hamsuna i jego krótką recenzję. Szczegóły wydawnictwa TUTAJ.
Błąd, grupa nie istnieje! Sprawdź składnię! (ID: 9)
Najnowsze komentarze