Warszawa: Falanga przeciwko NATO i amerykanizmowi

22 sierpnia A.D. 2010, na dwa dni przed rocznicą wejścia w życie Traktatu Waszyngtońskiego, który dał początek NATO (Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego), pod ambasadą amerykańską w Warszawie zebrali się falangiści i społeczni rewolucjoniści. Jankescy dyplomaci usłyszeli w swych pokojach donośny głos polskiego nacjonalizmu – zapowiedź integralnej narodowej rewolucji, która w przyszłości zmiecie będące narzędziem ich władzy NATO i wysługujących się im politycznych lokajów – kompradorską demoliberalną oligarchię, by dokonać restauracji prawowitego Ładu, w którym spełnieniu ulegnie historyczne i metafizyczne przeznaczenie Polski i pozostałych krajów Starego Świata.

Okolicznościowe przemówienia podczas demonstracji wygłosili Przywódca Falangi, Bartosz Bekier, Rzecznik Prasowy tej organizacji, Ronald Lasecki, a także Sekretarz zaproszonej grupy nacjonalistyczno-rewolucyjnej, Michał Rakulski. Przechodniom rozdano także ulotki sygnowane nazwą porozumienia obydwu grup – jest to pierwsza akcja „Zjednoczonego Frontu Narodowego”. Skandowane hasła, podobnie jak przemówienia i ulotki, wyrażały zdecydowany sprzeciw wobec uprzedmiotowienia Polski na arenie międzynarodowej i systematycznego osłabiania potencjału militarnego Ojczyzny. Na koniec zaś zebrani wykrzyknęli głośno „Wielka Polska – Narodowa !”, co dla Jankesów i ich klakierów niech stanie się ostrzeżeniem, iż polski nacjonalizm – wbrew poglądom lansowanym przez niektóre obecne w nim, a kolaborujące z Systemem środowiska – jest nurtem jednoznacznie antydemokratycznym, antyliberalnym i antyglobalistycznym. W stosunku do Stanów Zjednoczonych, NATO i tak zwanej „cywilizacji zachodniej”, polscy nacjonaliści są zaprzysięgłymi i nieprzejednanymi wrogami.

Polska! Młodość! Rewolucja!