Daria Dugina: Nowa Prawica – imię Wielkiej Europy

Logos Wiecznej Europy

Jako ruch i zjawisko, francuska Nouvelle Droite reprezentuje tradycjonalistyczną, kulturalną, konserwatywną rewolucję. Nową Prawicę można by nazwać nowymi encyklopedystami lub nowym europejskim „oświeceniem” — oświeceniem 2.0 — ale na odwrót. Jeśli można poznać prawdziwą Europę i jej wysokie osiągnięcia intelektualne, trzeba zapoznać się z książkami Alaina de Benoista, czasopismami „Éléments”, Krisis” i „Nouvelle École” oraz materiałami konferencyjnymi GRECE. Te prace i publikacje są kluczowe dla odsłonięcia prawdziwego dziedzictwa intelektualnego wielkiej Europy, która dziś jest pod jarzmem globalistycznej liberalnej hegemonii, Europy i jej Tradycji, które dziś są przedmiotem ostracyzmu.

Czytanie francuskiej Nowej Prawicy oznacza odkrywanie głębokiej Europy, która skrywa szacunek dla człowieka jako istoty duchowej, dla ludów jako żywych esencji, dla natury jako źródła życia i energii oraz dla tradycji jako nośnika autentycznej wiedzy zachowanej przez wieki. W tej Europie nie ma amerykańskich recytatywów, ruchu Black Lives Matter (BLM), sztucznego przeciwstawienia „lewicy” i „prawicy”, kulturowego marksizmu, mrocznego oświecenia, wulgarnego materializmu, globalistycznego rasizmu, obsesji na punkcie ekonomii, liberalnego totalitaryzmu, uniwersalizmu, egalitaryzmu, wyobcowanego indywidualizmu. Nowa Prawica to autentyczna Europa. Wieczna Europa.

Powstanie Nowej Prawicy: od GRECE i „Nouvelle École” do „Éléments” i „Krisis”

Pojawienie się francuskiej Nowej Prawicy kojarzy się zazwyczaj z latami 1967–1968, kiedy to powstała GRECE, czyli Groupement de recherche et d’études pour la civilisation européenne (Grupa Badawcza i Studiów nad Cywilizacją Europejską) – zespół intelektualistów, których celem była analiza cywilizacji europejskiej przez pryzmat filozofii, antropologii, psychologii, politologii i biologii, a wszystko to w celu przywrócenia europejskiej tożsamości intelektualnej. „Ożywić ginącą kulturę!” – taka była idea i cel tego ruchu.

GRECE rozpoczęło działalność od organizowania corocznych konferencji tematycznych, takich jak „Sprawa ludów”, „Lewica – prawica: koniec systemu”, „Stany Zjednoczone: zagrożenie”, „Na rzecz gramscianizmu z prawicy”, „Przeciw totalitaryzmom — za Nową Kulturą”, „Porażka Disneylandu” i „Europa: nowy świat”, a pierwsze publikacje konferencyjne ukazały się w październiku 1973 roku.

W 1968 roku Alain de Benoist, lider i inspirator ruchu, założył rocznik „Nouvelle École”, którego pierwszy numer ukazał się w lutym 1968 roku. Do 1985 roku nakład drukowany czasopisma osiągnął 10 000 egzemplarzy. Wydania czasopisma były poświęcone konkretnym postaciom, takim jak Friedrich Nietzsche, Vilfredo Pareto, Oswald Spengler, Ernst Jünger, Knut Hamsun, Georges Dumézil, Pierre-Joseph Proudhon, Konrad Lorenz i Charles Maurras. Tematy obejmowały chrześcijaństwo, pogaństwo, kulturę masową, Indoeuropejczyków, geopolitykę, archeologię, teologię polityczną, język, demografię, biologię, psychiatrię, rewolucję konserwatywną, Greków i Rzymian oraz filozofów oświecenia.

Pismo stało się organem drukowanym nowej, europejskiej Rewolucji Konserwatywnej i wyróżniało się spośród innych publikacji tamtego okresu szerokim zakresem tematów i postaci, konserwatywno-rewolucyjnym nastawieniem, wykraczaniem poza klasyczne pole lewicy i prawicy (numery poświęcone były zarówno intelektualistom prawicowym, jak i lewicowym), a także integralnym i interdyscyplinarnym podejściem do badań nad człowiekiem, Europą i Tradycją (od religii po zoopsychologię). W skład rady redakcyjnej „Nouvelle École” wchodzili filozof Raymond Abellio, dziennikarz Louis Pauwels (ówczesny szef prestiżowego dziennika Le Figaro), socjolog Georges Dumézil (do 1974 r.), filozof Julien Freund, zoopsycholog Konrad Lorenz, historyk rewolucji konserwatywnej Armin Mohler, religioznawca Mircea Eliade, archeolog i historyk Marija Gimbutas oraz wielu innych najwybitniejszych intelektualistów ówczesnej Europy.

We wrześniu 1973 r. Nowa Prawica wydała pierwszy numer czasopisma kultowego „Éléments”, które nadal jest wydawane (z różną częstotliwością, ale nie rzadziej, niż raz w miesiącu). „Éléments” zawiera analizę palących zagadnień społecznych, politycznych i filozoficznych, takich jak feminizm, ekonomia, społeczeństwo konsumpcyjne, ekologia, kryzys religijny, socjalizm, islam, korupcja, rozkład klasy politycznej, populizm, globalizm, cenzura, biurokracja, imigracja, kultura, sztuka, płeć itp. Z czasopismem współpracowało wielu intelektualistów, takich jak Michel Maffesoli, Michel Onfray, Marcel Gauchet, Bernard Langlois, Pierre Manent, Patrick Buisson, Christophe Guilluy, Jacques Sapir, Jean-Yves Camus, Serge Latouche i Jean-Claude Michéa.

Publikacja ta pozycjonuje się jako „ani lewicowa, ani prawicowa” i szczególnie krytycznie odnosi się do zachodniego liberalizmu, globalizmu, egalitaryzmu, indywidualizmu, amerykanizacji Francji i społeczeństwa konsumpcyjnego. Jej krytyka wiąże się z ponownym przemyśleniem i rekonstrukcją fundamentalnych koncepcji Tradycji i „Nowej Europy” („Europy Ludów”).

Rewolucja kulturalna — w 1979 roku?

„Éléments” zaczął wywierać namacalny wpływ na francuskie społeczeństwo i politykę, a w 1979 roku Nowa Prawica przeniknęła do sfery medialnej: Louis Pauwels, redaktor naczelny Le Figaro, zaproponował Alainowi de Benoist prowadzenie rubryki zatytułowanej „Ruch idei”, a konserwatywne czasopisma „Valeurs actuelles” i „Le Spectacle du monde” zaprosiły do współpracy wielu autorów Nowej Prawicy. XII kongres GRECE, zatytułowany „Iluzja równości”, poświęcony krytyce uniwersalistycznych praw człowieka i mirażom egalitaryzmu, odbył się w Palais des Congrès i zgromadził przedstawicieli francuskiej i brytyjskiej nauki (wśród prelegentów znaleźli się Thierry Maulnier, członek Francuskiej Akademii Nauk, Henri Gobard, profesor Instytutu Vincennes, oraz Hans Eysenck, dyrektor Instytutu Psychiatrii King’s College London), a także polityków (m.in. Julien Cheverny, ówczesny poseł Partii Socjalistycznej). Obecność polityków z konwencjonalnego „lewicowego” frontu politycznego oraz przedstawicieli środowiska akademickiego świadczyła o tym, że idee Nowej Prawicy wkroczyły na uniwersytety i partie polityczne, stanowiąc obecnie zagrożenie dla systemu liberalnego.

Ruch GRECE zaczął wywierać wpływ nie tylko na politykę, naukę i sferę edukacji, ale także na kulturę. Stanowiło to bezpośrednie wyzwanie dla liberalnej hegemonii, na które ta ostatnia nie była w stanie odpowiedzieć. W przedmowie do swojej książki „Les Idées à l’endroit” (co dosłownie oznacza „idee we właściwym miejscu” lub „właściwe idee”) Alain de Benoist zauważył, że Nowa Prawica w rzeczywistości dokonała zamachu stanu. De Benoist otwarcie mówi:

„Udało nam się obalić i zburzyć tabelę idei oraz systematyzację pojęć i idei, którą promował liberalizm. W ten sposób Nowa Prawica zdołała zejść z płaszczyzny hegemonii i zaczęła rozwijać autonomiczny biegun kontrhegemonii, biegun nowej kultury”.

Latem 1979 roku w prasie europejskiej i amerykańskiej ukazało się ponad 500 artykułów na temat Nowej Prawicy. To właśnie wtedy GRECE zaczęto nazywać „Nową Prawicą”. Dla samej GRECE nazwa ta nie była wcale trafna, ponieważ członkowie ruchu głosili całkowite odrzucenie podziału na lewicę i prawicę, postrzegając siebie jako osoby przechodzące na płaszczyznę walki metapolitycznej, gdzie prawdziwymi biegunami są globalizm i antyglobalizm, uniwersalizm (egalitaryzm) i wielobiegunowość.

W dniu 5 lipca 1979 dziennikarze lewicowo-liberalnego pisma Libération napisali, że „la gauche est en retard d’une guerre” („lewica spóźniła się na wojnę”), a Le Point napisał, że lewica stoi w obliczu katastrofalnej klęski. Amerykański „National Review” uznał Nową Prawicę odpowiedzialną za „kulturowy zamach stanu”, podczas gdy francuscy ultraglobaliści Bernard-Henri Lévy i Laurent Fabius promowali propozycję zakazu nawet wspominania o Nowej Prawicy, aby „udusić ją milczeniem”. Rozpoczęto aktywną kampanię mającą na celu zdyskredytowanie ruchu: prawica oskarżyła go o „porzucenie prawicowej ekonomii” i „bezsensowne angażowanie się w lewicowe idee”, podczas gdy lewica obwiniała go o „maskowanie prawicowych idei pod akademickimi koncepcjami”.

Tak więc Nowa Prawica została poddana krytyce ze wszystkich frontów politycznych. Za tym oczywiście można łatwo dostrzec strategię samego globalistycznego centrum, które łączy prawicową ekonomię z lewicową polityką i wykorzystuje zarówno prawicę, jak i lewicę w systemie do walki ze swoimi głównymi przeciwnikami. Nowa Prawica stała się tym głównym przeciwnikiem, ponieważ nie była ani lewicową, ani prawicową flanką istniejącego systemu, ale zamiast tego reprezentowała radykalną opozycję, która łączyła prawicową politykę z lewicową ekonomią. W tym leży siła Nouvelle Droite, niebezpieczeństwo, jakie stanowi dla globalistów i wyjaśnienie siły żywotnej ruchu, który kwitnie do dziś.

„Żaden argument użyty w kampanii nie zadziałał – ani twierdzenie, że Nowa Prawica jest >>apologetykiem totalitaryzmu<<, ani twierdzenia, że jest >>prawicowa<< lub >>lewicowa<<. Zamiast tego, dzięki tej fali krytyki ruch zyskał rozgłos, sławę i większe wpływy. (…)”.

Prawa ludów: interpretacja podstaw geopolityki przez Nową Prawicę

Nowa Prawica ożywiła również europejskie zainteresowanie geopolityką, które zdawało się wygasnąć po II wojnie światowej. Uwagę Nowej Prawicy przykuły zwłaszcza prace Carla Schmitta. W 44. numerze „Nouvelle École” filozof Julien Freund w swoim artykule przedstawił idee Schmitta w hierarchicznym porządku, fundamentalnym dla myśli Nowej Prawicy. Przede wszystkim, uwaga Nowej Prawicy skupiła się na analizie zjawiska „polityczności”.

„Polityczność” (das Politische) to dziedzina relacji społecznych między różnymi podmiotami (państwami, blokami itp.) i opiera się na rozróżnieniu „przyjaciela” od „wroga”. To zestawienie „przyjaciel/wróg” pozbawione jest jakichkolwiek konotacji personalnych i jest związane wyłącznie z polem grup, tj. wróg polityczny to wróg grupy, do której należy sam podmiot analizujący. Dla Schmitta polityka jest zawsze konfrontacją między różnymi jednostkami politycznymi (grupami i kolektywami o różnej skali) i zakłada permanentną wielość, którą Schmitt nazywa „pluriversum”. Polityka istnieje tylko wtedy, gdy istnieje wiele grup i istnieje między nimi opozycja. Kluczowym punktem koncepcji Schmitta jest wyodrębnienie polityczności jako odrębnego zjawiska, które może poprzedzać państwo.

Dla Nowej Prawicy niezwykle ważna jest interpretacja Schmitta, że podstawową zasadą polityki jest „plurywersalność”. Polityczność sama w sobie jest uniwersalna w tym sensie, że zasada i konfrontacyjna diada przyjaciel/wróg jest wszechogarniająca i przenika cały świat, ale wielość jest konieczna, aby polityczność istniała. Zawsze muszą istnieć relacje między jednostkami politycznymi (partiami, państwami, ruchami) i dystrybucja tych relacji zgodnie z zasadą przyjaciel/wróg. Nowa Prawica krytykuje uniwersalizm polityki globalistycznej, podkreślając, jak uniwersalizm i egalitaryzm Zachodu kryje w sobie pragnienie narzucenia swoich wartości innym ludom. Jak zauważa Alain de Benoist w „Manifeście dla Europejskiego Odrodzenia”:

„Westernizacja planety reprezentowała ruch imperialistyczny, napędzany pragnieniem wymazania wszelkiej inności poprzez narzucenie światu rzekomo lepszego modelu, niezmiennie przedstawianego jako >>postęp<<. Homogenizujący uniwersalizm jest jedynie projekcją i maską etnocentryzmu rozciągniętego na całą planetę”.

W ten sposób, podczas gdy w rzeczywistości tocząc walkę ze swoim wrogiem, współczesny Zachód maskuje realizację swojego programu pod szyldem „ustanawiania demokracji” i „obrony praw człowieka” w różnych regionach.

Dla Nowej Prawicy, jak wskazano w “Manifeście”, głównym wrogiem jest liberalizm:

„W dobie globalizacji liberalizm nie jawi się już jako ideologia, lecz jako globalny system produkcji i reprodukcji ludzi i towarów, uzupełniony hipermodernizmem praw człowieka”.

Liberalizm traktuje politykę jako zwykłą technikę lub technologię. Dla Nowej Prawicy, inspirowanej tradycjami starożytnej Grecji, która postrzegała politykę jako przestrzeń bitwy, jako starcie, fundamentalne znaczenie ma rehabilitacja polityki, dekolonizacja symbolicznej wyobraźni zniewolonej przez wartości komercyjne. Tak więc, podążając za Schmittem, Nowa Prawica rozumie politykę jako zjawisko egzystencjalne. Przeciwstawiając się prawom człowieka (które są częścią liberalnej, odczłowieczonej, technokratycznej interpretacji polityczności), Nowa Prawica wzywa do praw ludów. „Bronić prawa ludów” – to hasło i wezwanie zostało wypowiedziane przez intelektualistów francuskiej Nowej Prawicy już w 1969 roku.

Według Alaina de Benoista okresy „trzech nomoi Ziemi”, które opisał Schmitt, dobiegły końca:

„Pierwszym nomosem był nomos starożytności i średniowiecza, w których cywilizacje żyły w pewnej izolacji od siebie. Czasami podejmowano próby zjednoczenia imperialnego, jak w przypadku Cesarstwa Rzymskiego, germańskiego Świętego Cesarstwa Rzymskiego i Cesarstwa Bizantyjskiego. Ten nomos zniknął wraz z nadejściem nowożytności, kiedy to nowoczesne państwa i narody pojawiły się w okresie, który rozpoczął się w 1648 roku pokojem westfalskim, a zakończył dwoma wojnami światowymi — to jest nomos państw narodowych. Trzeci nomos Ziemi odpowiada dwubiegunowej regulacji podczas >>zimnej wojny<<, kiedy świat był podzielony na Zachód i Wschód; ten nomos dobiegł końca, gdy upadł Mur Berliński i rozpadł się Związek Radziecki. Pytanie brzmi: jaki będzie nowy, czwarty nomos Ziemi? Tutaj dochodzimy do tematu Czwartej Teorii Politycznej, która ma się narodzić. To jest czwarty nomos Ziemi, który próbuje się pojawić. Myślę i mam głęboką nadzieję, że ten czwarty nomos Ziemi będzie nomosem wielkiej logiki kontynentalnej Eurazji, kontynentu eurazjatyckiego, czyli nomosem walki między potęgą państwa kontynentalnego a władztwem morskim i potęgą morską, reprezentowaną przez Stany Zjednoczone”.

Logika Eurazji to logika obrony „sprawy ludów”. Dla Nowej Prawicy geopolityka jest odpowiednio jednym z najważniejszych źródeł i dyscyplin.

Warto zatrzymać się w szczególności nad kategoriami geopolitycznymi, za pomocą których Nowa Prawica opisuje przestrzeń europejską: dla nich tą przestrzenią jest „środkowy pas”, Rimland. Pod tym względem przestrzeń europejska ma status zbliżony do przestrzeni „Trzeciego Świata”. Okazuje się, że globalizm i atlantyzm skolonizowały Europę, tak jak sam Zachód kiedyś skolonizował kraje Trzeciego Świata. W 1986 roku Alain de Benoist wydał książkę zatytułowaną „Europa, Trzeci Świat – jedna walka”, w której dowodzi, że Europa musi powrócić do swoich korzeni i tradycji i zrzucić uniwersalistyczną dyktaturę. Obrona Trzeciego Świata oznacza opowiadanie się za niezaangażowaniem. Oznacza to porzucenie obsesji na punkcie ekonomii, która jest charakterystyczna dla ideologii zachodniej.

De Benoist przeciwstawia współczesną Europę, pogrzebaną pod ciężarem ekonomii i praw człowieka, „Europie tysiąca flag”, w której może manifestować się pluriversum różnych kultur regionalnych. Dla de Benoista model Imperium Eurazjatyckiego jest niezwykle ważny i coś na jego podobieństwo powinno zostać stworzone w przestrzeni Europy.

Święta ekologia

Nowa Prawica również postawiła kwestię ekologii w centrum uwagi. Kontynuując i rozwijając ideę głębokiej ekologii norweskiego filozofa Arne Næssa, Nowa Prawica głosi potrzebę zbudowania filozofii ekologicznej wykraczającej poza kontekst kapitalizmu. Powierzchowna ekologia, którą promuje liberalizm, postrzega naturę wyłącznie jako „zasób”, a głównym zadaniem tej ekologii (o nastawieniu uniwersalistycznym) jest czerpanie jak największych zysków z ograniczonych zasobów naturalnych. Ochrona przyrody jest konieczna jedynie po to, aby przyroda mogła dostarczać więcej zasobów. Takie podejście jest nie do przyjęcia dla Nowej Prawicy, ponieważ antropocentryzm i podejście kapitalistyczne niszczą otaczający nas świat i świat jako integralną całość. De Benoist pisze:

„Głęboka ekologia wzywa nas do wyjścia poza współczesny antropocentryzm i skupienia się na rozwijaniu świadomości wzajemnego współistnienia ludzkości i kosmosu. Ta >>immanentna transcendencja<< ukazuje naturę jako partnera, a nie przeciwnika czy obiekt.”

Wnioski

W swoich licznych pracach i publikacjach Nowa Prawica, nowi encyklopedyści alternatywnej Europy, przedstawili oceny wszystkich palących tematów obecnych we współczesnej sferze społecznej, politycznej, ekologicznej i filozoficznej. W ich pracach można znaleźć odpowiedź na praktycznie każdy temat – od pandemii po kwestie płci. „Manifest dla Europejskiego Odrodzenia” Nowej Prawicy przedstawia oś i ramy ich idei, główne wektory ich walki oraz najważniejsze tematy ich refleksji i rozważań. Zapoznanie się z tym manifestem to poznanie prawdziwej Europy.

Na kartach tego treściwego i dopracowanego manifestu znaleźć można precyzyjną definicję miejsca naszej ery w kontekście historycznym, a także wskazówki na przyszłość. Te strony pobudzają umysły i uczucia oraz prowokują do debat. Są drogami i punktami wyjścia do refleksji.

Daria Dugina

Powyższy tekst — zaczerpnięty z książki Darii Płatonowej Duginy, „Theory of Europe: A View of the New Right” [„Teoria Europy: Spojrzenie na Nową Prawicę”] (Arktos, 2024) — został pierwotnie napisany jako przedmowa do „Последняя битва за Европу. Манифест Новых Правых” [„Ostatnia bitwa o Europę: Manifest Nowej Prawicy] (Moskwa: Słowo, 2023), rosyjskiego wydania „Manifestu dla Europejskiego Odrodzenia” Alaina de Benoista i Charlesa Champetiera [angielskie wydanie opublikowane przez Arktos w 2012 roku].

Zdjęcie: hungarianconservative.com

Tłumaczenie: dr Krzysztof Karczewski

Źródło: geopolitika.ru