Leon Zdzisław Stroiński – Śniły się szarże

W ramach cyklu „Poezja na Nacjonalista.pl” prezentujemy kolejny wiersz autorstwa Leona Zdzisława Stroińskiego, redaktora pisma „Sztuka i Naród” i nacjonalisty. Ten wielki patriota zginął 16 sierpnia 1944 roku podczas walk w powstańczej Warszawie.

*

Śniły się szar­że w chmu­rach cho­rą­gie­wek,
żół­te ra­ba­ty — chłop­cy ma­lo­wa­ni,
tę­cze pio­se­nek, woj­sko w snów to­po­lach —
lśnią­ce po­ezje na ostrzach unie­sień.
Wiatr w za­gaj­ni­kach o pie­cho­cie śpie­wał
uła­ni, uła­ni.
Przez pola.

Pol­ska dźwię­czą­ca srebr­ną bu­rzą sza­bel,
z skrzy­dła­mi mi­tów u czoł­gów i dział,
zo­sta­ła w or­łach skrwa­wio­nych u gra­nic
po­ża­rem mo­gił jak po­sąg wy­so­ka.
I tyl­ko chło­pi u wrót za­pła­ka­ni
chcie­li za­trzy­mać ucho­dzą­ce woj­ska —
Pro­me­te­usze u gra­nicz­nych skał
przy­ku­ci
do Pol­ski.

A my wy­dar­te z gniazd zbłą­ka­ne pta­ki
od­wro­tu ból mie­rząc desz­czem sła­bych kro­ków,
w strzę­pach mun­du­rów nio­sąc prze­czuć smu­tek,
zgu­bie­ni w zmierz­chach swych cier­nio­wych szla­ków,
w pa­to­sie klę­ski za­krze­pli jak lód.
Z cisz po­bo­jo­wisk wrzo­sa­mi po­ro­słych —
na Wschód.

Oj­czy­znę uno­sić na łach­ma­nach stóp
na próż­no —
uszli­śmy śmier­ci wia­rę ła­miąc w dło­niach,
a wciąż cze­ka­my na śmierć jak jał­muż­nę.

Ka­le­cząc nogi na odłam­kach bro­ni
pol­scy piel­grzy­mi do strasz­li­wych jutr.

*