| Alkazar toledański 1936 Adam Danek Z pyłu surowej ziemi pokolenia krzepkich, Miłujących jej dary, startych pracą dłoni Wydźwignęły budowle narodu kolebki. Tego miasta, Toledo, kazano mi bronić. Niegdyś Goci z Północy i jeźdźcy Proroka Pragnęli wydrzeć duszę owemu grodowi, A krucyfiksy ciągle patrzą nań z wysoka. Ale dziś nadciągają barbarzyńcy nowi. Duszy związanej z ziemią nie da się zagrabić; Kościoły, domy – ze zgliszcz wyrosną od nowa. Ci wrogowie jak tamci nie są: chciwi, słabi, Nie przyszli ukraść duszę. Chcą ją zamordować. Ich przemarsz znaczą ciała na ziemi i drzewach. Na dnie kałuż posoki szczerzy się czerwona Twarz diabła. W całym kraju jeden dźwięk rozbrzmiewa – Słychać palby plutonów. To rechot demona. Szydzi: „Nie wzywajcie Go więcej – kul nie wstrzyma, Nie wstrzyma konieczności, z którą ja przychodzę! Nowy świat się podnosi w Bożych stodół dymach!” Jego hordy są blisko. Stoję im na drodze. Nie zwykłem wrót otwierać, widząc krwawą tłuszczę. Ozdobiono mnie Krzyżem; Krzyż wszystko przemoże. Me rany nic nie znaczą. Strzelajcie. Nie wpuszczę. Dałem schron Twym dzieciom. Uczyń mnie mocnym, Boże. |  | Alkazar... ... |
20