Komentarze do: René Guénon: Reforma współczesnej mentalności

Autor: Thule

Thule — Sun, 22 Feb 2026 09:39:32 +0000

René-Jean-Marie-Joseph Guénon, szejk Abd al-Wahid Jahja (ur. 15 listopada 1886 w Blois, zm. 7 stycznia 1951 w Kairze) – francuski myśliciel i pisarz ezoteryczny, badacz tradycji religijnych, metafizycznych i mistycznych, współtwórca koncepcji tradycjonalizmu integralnego.
.
Guénon pochodził z tradycyjnej rodziny katolickiej i był synem architekta. W młodości pozostawał jednak pod wpływem ezoterycznych organizacji okultystycznych i paramasońskich, takich jak Zakon Róży i Krzyża, Loża Tebańska oraz Kościół Gnostycki (1905–1912). W okresie późniejszym dokonał radykalnego zerwania z ezoteryką, współpracując z pismem „La France Anti-Maçonnique”.
.
W 1915 otrzymał licencjat z literatury, a w 1916 obronił rozprawę doktorską z matematyki o Leibnizu. Mimo powrotu w 1918 do Blois i podjęcia pracy nauczyciela w liceum nie przerwał studiów filozoficznych i religioznawczych, badając zwłaszcza mistykę orientalną. W 1921 obronił i opublikował rozprawę doktorską o hinduizmie (Introduction générale a l’étude des doctrines hindoues, Paryż 1921). W następnej dekadzie opublikował szereg prac utrwalających jego pozycję orientalisty (L’homme et son devenir selon le Védante, Londyn 1925) i znawcy mistyki chrześcijańskiej.
.
Narastające przekonanie o duchowym „kurczeniu się” Zachodu z jednej strony, z drugiej zaś coraz intensywniejsze studia nad mistyką arabską sprawiły, że Guénon zaczął coraz bardziej zbliżać się do islamu i nabierać przekonania, że tylko w jego obrębie zachowały się jeszcze żywe wartości duchowe. Po śmierci pierwszej żony wyjechał w 1930 do Kairu w poszukiwaniu tekstów sufickich i rozpoczął tam wykłady na słynnej uczelni muzułmańskiej Al-Azhar. W 1934 ożenił się z Egipcjanką Fatimą, córką sufickiego szejka Muhammada Ibrahima. Pod imieniem Abd al-Wahid Jahja został inicjowany do ezoterycznego muzułmańskiego Zakonu Sufi; w islamie pozostał do końca życia.
.
Nigdy nie wrócił już do Europy i żył „jak Arab między Arabami”; nawet jego córka z drugiego małżeństwa nie wiedziała przez lata, że jej ojciec nazywa się naprawdę René Guénon. Jego ostatnie słowa brzmiały: Allah, Allah!. Korespondował jednak z pisarzami europejskimi i publikował w wydawnictwach paryskich. Regularnie odwiedzali go też członkowie (założonej przez niego jeszcze w Europie) Szkoły Tradycjonalistycznej: Anglik Martin Lings, Włoch Marco Pallis, Szwajcarzy: Titus Burckhardt i Frithjof Schuon (1907–1998) oraz wykładający w USA Hindus Ananda-Coomaraswamy. Z dwoma ostatnimi tworzył nieformalny triumwirat szkoły.

Autor: K

Sat, 21 Feb 2026 19:48:17 +0000

W odpowiedzi do K. Zresztą to nie jest albo-albo. Oba terminy mogą być stosowane w zależności od kontekstu. Zwracam jedynie uwagę na możliwość takiego tłumaczenia

Autor: K

Sat, 21 Feb 2026 13:06:21 +0000

Uwaga do tłumaczenia.
Zamiast słowa „współczesny” należałoby użyć słowa „nowoczesny”.
To nie jest jakiś duży błąd. Owszem to szczegół.
Ale słowo „współczesny” mówi po prostu o czasach w których żyje autor.
A słowo „nowoczesny” o konkretnej epoce i zjawisku socjologicznemu i filozoficznemu czyli nowoczesności.

Słownikowo pierwsze tłumaczenie jest takie:
włoski: moderno – nowoczesny, contemporaneo – współczesny
francuski: moderne – nowoczesny, contemporain – współczesny

Stąd zamiast „współczesnej mentalności” lepiej powiedzieć – „nowoczesnej mentalności”, zamiast „współczesna cywilizacja” – „nowoczesna cywilizacja”

Ostatnio wyszła książka Marka Sedgwicka poświęcona Tradycjonalizmowi integralnemu. Autor przekładu słusznie wybrał wersję „Przeciw nowoczesnemu światu” bonito.pl/produkt/przeciw-nowoczesnemu-swiatu-tradycjonalizm-i-sekretna-historia-intele

Autor: Tobiash_rbk

Tobiash_rbk — Tue, 17 Feb 2026 22:43:45 +0000

„W rzeczywistości religia jest postrzegana jako zwykły fenomen społeczny. ”

No nie do końca, bo jest to jednak broń, służąca do podmiany Europejczyków na ludzi z Azji i Afryki – czy to islam, czy to hinduizm, bahaizm i tak dalej. Zwykłym fenomenem społecznym jest ona dla mediów i polityków wtedy, jak jest katolicyzmem.

Cały społeczny porządek nie jest już powiązany z religią, zaś ta ostatnia, gdzie wciąż zachowało się trochę miejsca, nie jest uznawana za nic więcej, niż za jeden z elementów, które tworzą porządek społeczny; i jak wielu katolików bez najmniejszej trudności akceptuje niestety ten sposób postrzegania rzeczy. To najwyższy czas byśmy zareagowali przeciw tej tendencji, w związku z czym afirmacja społecznego Panowania Chrystusa jest szczególnie odpowiednią manifestacją; ale aby uczynić to rzeczywistością, dzisiejsza mentalność musi zostać zreformowana.”

Coś mówił o tym Jan Paweł II. Niemniej posoborowemu Kościołowi przy jego stopniu degeneracji ciężko to będzie wdrożyć. Może lokalnie i raczej przez FSSPX. No i zasadniczo świątynie, związane z wezwaniem Chrystusa – czy to Króla, jego Krwi czy Najświętszego Serca czy Jego Matki z tym nie powinny mieć problemów.