Mam pogardę dla Unii Europejskiej za jej globalistyczną skłonność niszczycielską, za tę bezceremonialność, z jaką tratuje po niwach wiekowej pracy cywilizacyjnej, za tę nieodpowiedzialność przed własnym sumieniem, i
za tą niewolę, w jaką wtłacza wszystkie narody Europy.

W deklaracji brak odniesień do Stepana Bandery i Wiktora Szuchewycza. Zamiast tego wymienia się melnykowca Mykole Ściborskiego, który został zamordowany przez banderowców. Za głównego ideologa tradycji OUN wymienia się Mykolę Michnowskiego, który znany był przede wszystkim z działalności antyrosyjskiej i antybolszewickiej na wschodzie Ukrainy.

Zniknęło etniczne pojęcie narodu i drugowojenny szowinizm Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów. W jej miejsce pojawia się inkluzywizm obywatelski dla sojuszników (wolontariuszy) ukraińskich i narodów Międzymorza. Etnos i krew zostają ujęte jako pojęcie duchowe.

Ponadto azowcy stawiają sprawę jasno w sprawie spekulacji odnośnie historycznego rewizjonizmu. Z ich strony temat jest zamknięty – współcześni ukraińscy nacjonaliści nie mają żadnych roszczeń terytorialnych co do Chełma i Przemyśla.

W polityce zagranicznej azowcy postulują tworzenie sojuszu militarno-ekonomicznego znanego jako Intermarium. Polska jako najważniejszy sojusznik Ukrainy jest tu kluczowym państwem.

Podstawą do zbudowania silnego społeczeństwa i narodu jest silna rodzina, za czym idzie propagowanie idei prorodzinnych i walka z ruchami degeneracyjnymi. Postuluje się także silny nacisk na narodowy solidaryzm i ekonomię socjalnarodową. Nacjonaliści ukraińscy zwracają też uwagę na tradycję militaryzacji narodu, za czym idzie ułatwiony dostęp do broni i szkoleń w tym zakresie.

Pełen tekst deklaracji ideowej ruchu azowskiego w języku angielskim dostępny jest tutaj: fortress.kyiv.ua/what-is-modern-ukrainian-nationalism/