Komentarze do: Christian Ville: Humor przeciw Ameryce

Autor: Hans Kloss

Hans Kloss — Thu, 23 Mar 2023 13:55:19 +0000

Czytałem to już dawno temu i nie tylko, że nie polecam, ale wręcz odradzam babranie się w tym kale. Ten cały trele-morelentarz anty-amerykański to bajki dla grzecznych gojów, odrywające od prawdziwych problemów i szczujące do nienawiści przeciw innym Białym. Dobranoc 🙂

Autor: WIDERSTAND

WIDERSTAND — Wed, 20 Jan 2021 22:32:53 +0000

„Elementarz antyamerykański” to była jedna z pierwszych broszur politycznych, jaką przeczytałem. Praktycznie jest wciąż aktualna, a było to już dość dawno 🙂

Autor: BTR

BTR — Wed, 20 Jan 2021 16:25:10 +0000

Trump ułaskawił najbardziej skorumpowanego burmistrza w historii Detroit, demokratę, Kwame Kilpatricka, a nie ułaskawił Assange’a. Chyba nic lepiej nie podsumowuje jego prezydentury

Autor: Wewelsburg

Wewelsburg — Wed, 20 Jan 2021 10:02:13 +0000

„W roku 1968 popularność lewicy osiąga szczyt: studenci demonstrują pod czerwonymi i czarnymi sztandarami, profesorowie i artyści unisono sławią marksizm. Być intelektualistą oznaczało eo ipso być lewicowcem. Prawica bezustannie atakowana przez wszechobecne lewactwo dała się zepchnąć do defensywy i poddała się nastrojowi totalnej rezygnacji, wstydząc się wręcz własnej prawicowości i ukrywając ją. W takich to warunkach grupa młodych nonkonformistów wywodzących się na ogół z bardzo konserwatywnych rodzin („ostatnich wierzących w totemy swego szczepu” — jak pisał Jean Despert) postanawia się przeciwstawić intelektualnemu terrorowi lewicy, ale też — samobójczemu antyintelektualizmowi prawicy.
.
5 maja 1968 r. w Lyonie powstaje GRECE (Groupement de Recherche et d’Etudes pour la Civilisation Europeenne — Grupa Badań i Studiów nad Cywilizacją Europejską), „stowarzyszenie myśli”, wśród założycieli którego znajdują się m.in. Alain de Benoist, Louis (Luc) Pauwels, Jean Anouilh, Jean Giono, Marcel Jouhandeau, Jean Jacques Mourreau, Michel Poniatowski, Michel Marmin, Pierre Vial, pierwszy sekretarz generalny GRECE Jean-Claude Valla. W tym samym jeszcze roku filie Grupy zawiązują się w Nantes, Tuluzie i Paryżu. 17 stycznia 1969 prefektura departamentu Alpes-Maritimes dokonuje rejestracji GRECE.
.
Na rynku wydawniczym pojawiają się związane z Nową Prawicą czasopisma: „Elements pour la Civilisation Europeenne” (1968), „Nouvelle ecole” (1973), „Metapo” (organ Nouvelle Droite Jeunesse), „3 millenaire”, „Contrepoint” (pismo skupiające technokratów Klubu Zegarowego), „Etudes et Recherches”; ludzie GRECE zdobywają także przyczółki w prasie masowej: „Valeurs actuel”, periodyki „Histoire Magazine” i „Planete” oraz wydawany przez Hersanta w nakładzie 1,5 miliona egzemplarzy „Figaro-Magazine”. Na orbitę GRECE wchodzą nowi ludzie — w komitecie patronackim „Nouvelle ecole” znajdziemy takie postacie jak historyk religii Mircea Eliade, filozof i psycholog Hans Eysenck, politolog Julian Freund, pisarz Pierre Gaxotte, historyk David Irving, psycholog Arthur Jensen, pisarz Arthur Koestler, epistemolog Louis Rougier, pisarz Thierry Maulnier, archeolog Frank Altheim, pisarz Jean Cau, botanik C. D. Darlington, neuropsycholog Pierre Debray-Ritzen, historyk sztuki Rene Huyghe, etolog Konrad Lorenz…”
http://www.legitymizm.org/nowa-prawica

Autor: Wewelsburg

Wewelsburg — Wed, 20 Jan 2021 10:01:15 +0000

Nowa Prawica (fr. Nouvelle Droite) – ruch metapolityczny, który powstał w 1968 roku we Francji, wraz z utworzeniem stowarzyszenia typu think tank GRECE (Groupement de Recherche et d’Etudes pour la Civilisation Europeenne – pol. Grupa Badań i Studiów nad Cywilizacją Europejską).
.
Trudno jednoznacznie określić pozycję polityczną Nowej Prawicy, gdyż nie jest to prawica w konwencjonalnym znaczeniu tego słowa. De Benoist twierdzi: Moją pozycję nazywam 'nową prawicą’, i nie ma ona nic wspólnego z burżuazyjną, konserwatywną i reakcyjną prawicą. Nouvelle Droite traktowany jest przez liberalny establishment i lewicę jako ruch skrajnie prawicowy, zaś przez konserwatywną tradycjonalistyczną prawicę jako, swego rodzaju, lewicowy. Sam Alain de Benoist odrzuca klasyczny podział lewica/prawica, gdyż chce stworzyć całkowicie nowy paradygmat polityczny. Filozoficznie, Nouvelle Droite czerpie z nurtu Konserwatywnej Rewolucji (Oswald Spengler, Carl Schmitt, Ernst Junger), Nowej Lewicy, Fryderyka Nietzschego i Martina Heideggera.