Kontrowersje wzbudza jego postawa we wrześniu 1939 roku. W tym czasie dwukrotnie zwracał się do władz niemieckich z postulatem utworzenia rządu polskiego, który gotów byłby zawrzeć pokój z Niemcami. Goebbels wiedział jednak, że żaden gabinet powołany przez Studnickiego nie uzyskałby poparcia społecznego.
.
W czasie okupacji Studnicki nie był obojętny wobec niemieckich zbrodni. W 1940 roku napisał memoriał krytykujący poczynania okupantów. Próba interwencji u Goebbelsa skończyła się dla niego aresztowaniem przez Gestapo. Ponownie aresztowany w 1941 roku za krytykę działań władz wobec Polaków trafił na Pawiak. Wyszedł w połowie 1942 roku. Od 1944 roku działał w Polskim Komitecie Opiekuńczym, organizacji charytatywnej, która funkcjonowała za zgodą Niemców w okupowanej Polsce. Opuścił Warszawę dwa dni przed wybuchem Powstania.
.
Po wojnie Studnicki znalazł się na emigracji. Mieszkał początkowo w Rzymie, później w Londynie. Jak wielu polskich emigrantów politycznych, poznał co to bieda. Jego sytuację pogarszał ostracyzm w emigracyjnym środowisku.
.
Zmarł 10 stycznia 1953 roku.

Miałem na myśli naiwność w okresie okupacji. Przecież wiedział o łapankach, egzekucjach, całym tym bezsensownym terrorze a nadal myślał o jakiejś współpracy.

@Rdk
Może tak, może nie. Teraz łatwo osądzać ludzi z tamtego okresu gdy siedzimy sobie przed ekranem monitora, możemy sobie odpalić wikipedię albo inne media i mieć wszystkie informacje na tacy.

Myślę że raczej głęboko zasmuconego losem Polski i tragedią której był świadkiem – i usiłującego jakoś się odnaleźć w sytuacji której był świadkiem a której nie mógł choć próbował zapobiec…

W istocie był jedynym realistą w tamtym okresie:

Poczytaj np.
Wobec nadchodzącej drugiej wojny światowej