Dwa motocykle powoli wyjechały piaszczystą drogą z sosnowego lasu na plażę nad zatoką. Motocyklista w stalowym hełmie i skórzanym płaszczu zatrzymał się i popatrzył na długi rząd mężczyzn stojących wzdłuż plaży. W równym szeregu, w wyprasowanych i czystych marynarskich mundurach, gładko ogoleni, wyglądali jakby szykowali się na paradę, a nie do kapitulacji. Żołnierz podniósł rękę do góry. Spomiędzy drzew wyjechały dwie ciężarówki, z których zaczęli wysypywać się niemieccy żołnierze. Potem na plażę wjechał terenowy Horch 830 i zatrzymał się przed szeregiem marynarzy. Z samochodu wysiadł oficer ubrany w mundur Kriegsmarine, podszedł do stojącego przed marynarzami polskiego kapitana z ręką zwisającą na temblaku i służbiście zasalutował. Oficer niedbale przyłożył dwa palce do daszka marynarskiej czapki. Niemiec wykrzyknął coś w swoim języku.

– Zgodnie z warunkami kapitulacji, możemy zatrzymać broń białą – odpowiedział oficer.”
https://dorzeczy.pl/historia/115904/to-dlatego-hel-wytrwal-do-samego-konca-niemcy-byli-zszokowani-tym-odkryciem.html

Upadek Oksywia [19 września 1939 roku] otworzył dla załogi Helu, [gdzie mieściło się Dowództwo Floty kadm. Józefem Unrugiem i baza Morskiej Obrony Wybrzeża] nowy, dwutygodniowy okres jej samotnego trwania w obronie. 20 września nie było już ani polskiej floty, ani lądowego zabezpieczenia Zatoki Gdańskiej, ani armii „Pomorze” w Borach Tucholskich.

Daleko na północy pozostawał niewielki skrawek wolnej ziemi, ostatni szaniec Rzeczypospolitej nad Bałtykiem, „krowi ogon” Polski, jak mawiali Kaszubi. Przed dowództwem floty siłą rzeczy stanęło zagadnienie sensu dalszego oporu. Jednak wbrew wszelkim rachubom i niespełnionym nadziejom postanowiono trwać dalej na samotnym posterunku….”
https://ciekawostkihistoryczne.pl/2019/02/02/obrona-helu-w-1939-roku-wytrwali-wiele-razy-dluzej-niz-westerplatte-ale-dzisiaj-niemal-sie-o-nich-nie-mowi/