Rzekomo homoseksualizm jest wrodzony.
Rzekomo jest trwały i niezmienny.
Rzekomo wszelkie negatywne skutki homoseksualizmu wynikają z dyskryminującej postawy społeczeństwa.
Rzekomo homoseksualne związki w niczym nie różnią się od heteroseksualnych.

Żadna z tych tez nie jest jednak prawdą.

Po pierwsze, nie ma dowodów na to, że homoseksualizm jest wrodzony. Nie twierdzi tak nawet Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, które zapoczątkowało bałagan nozologiczny wokół homoseksualizmu, wykreślając go bezpodstawnie z listy zaburzeń DSM w 1973 r. Takiej tezy nie znajdziemy też na stronie Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrów Gejów i Lesbijek.

Mówią za to o tym media lub niektóre organizacje, bo lansowane półprawdy stwarzają rzeczywiście takie wrażenie.

Na stronach wspomnianych wpływowych towarzystw znajdziemy raczej oświadczenie, że „nikt nie wie, co powoduje homoseksualizm”, a w wielu gremiach naukowych przeważa pogląd, iż najbardziej prawdopodobny jest jednoczesny wpływ czynników biologicznych oraz oddziaływań psychospołecznych.

Obszerny przegląd badań naukowych, którego dokonałam, wskazuje jednak, że główne przyczyny leżą w oddziaływaniach środowiskowych, a dokładniej w ich indywidualnym odbiorze. Są to czynniki nie tylko lepiej udokumentowane, ale także bardziej bezpośrednie i jednoznaczne.

Należą do nich: fizyczna lub psychiczna nieobecność jednego lub obojga rodziców, wszelkie zaburzenia więzi w rodzinie, ale także z rodzeństwem czy rówieśnikami, nauczycielami, molestowanie seksualne, przemoc oraz wiele rzadszych zmiennych, jak pogarda dla własnego ciała czy ekstremalna nieśmiałość.

Bardzo silnym czynnikiem są wczesnodziecięce zaburzenia identyfikacji płciowej (u 50%, a nawet u ¾ chłopców, u których zdiagnozowano nonkonformizm płciowy, rozwijają się potem skłonności homoseksualne – por. Zucker i Bradley, 1995, Ritter K.Y., Terndrup A.I., 2002).”
https://milujciesie.pl/naukowy-bubel.html