Muammar Kaddafi – ostatni płomień zgasł,
Ofiara demokratycznych klamst! [*]

Mimo wszystkich negatywów, których i tak nie było jakoś dużo, uważam Kaddafiego za wielkiego człowieka.

Komitety ludowe – struktury administracyjne charakterystyczne dla dżamahirijji, ustroju stworzonego przez Muammara Kaddafiego.
Były one wybierane przez ogół obywateli zrzeszonych w podstawowych kongresach ludowych. Pełniły funkcje administracyjne, sprawując w imieniu podstawowych kongresów ludowych nadzór nad wszystkimi dziedzinami życia społecznego. Realizowały również (między innymi obok związków zawodowych) decyzje Powszechnego Kongresu Ludowego.
–
Szturmowcy, neofaszyści, narodowi syndykaliści, część lewicy narodowej i terceryści powinni zastanowić się nad ustrojem dżamahirijji, bo ta forma rządów uludowionych jest bardzo podobna do tego, co oni sami postulują.
W praktyce ten model nie został wprowadzony w czystej formie, rządy Kaddafiego były mieszaniną autorytaryzmu mającego cechy totalistyczne (nie tyle chodzi o zamordyzm, ale o istnienie oficjalnej ideologii państwowej, wokół której kręciło się całe życie Libijczyków – swoją drogą nie ma w tym nic złego, liberałowie są obłudni, bo niby nie ma teraz państwa z oficjalną ideologią liberalizmu? Liberalizm nie zdominował życia całego społeczeństwa? Nie ma narzucania innym tego poglądu? Oczywiście, że jest, tylko ma to bardziej wyrafinowane formy) i demokracji bezpośredniej. Ale to też nie jest złe, ten model jest podobny do tego, który z kolei ja postuluję, czyli balansu pomiędzy centralizmem, a regionalizmem, pomiędzy demokracją, a autorytarną merytokracją, pomiędzy egalitaryzmem, a elitaryzmem. Główne dwie wady ładu Kaddafiego były następujące:
– naród był słabo zmilitaryzowany i brak było nacisku na indoktrynację młodzieży
– brak wyeliminowania plemiennego etnocentryzmu, który był głównym wewnętrznym katalizatorem (obok islamistycznych tendencji) rozsadzenia Libii. Stawianie na plemienność z jednej strony wzmacniało organiczną tożsamość społeczeństwa (tu widzę podobieństwo do maurrasowskiego nacjonalizmu integralnego), z drugiej strony zabiło to samego Kaddafiego, to wrogie mu plemiona zbuntowały się i rozwaliły Libię.
Poza tym pewne rzeczy robiłbym inaczej niż Kaddafi. Inaczej bym prowadził politykę zagraniczną, byłaby bardziej obliczona na pozyskanie inwestycji rosyjskich, chińskich i z bogatych krajów Półwyspu Arabskiego. Generalnie moja polityka byłaby bardziej nastawiona na stworzenie z Libii północnoafrykańskiej Szwajcarii, czyli kraju neutralnego (coś jak Oman – Oman pełni rolę arabskiej Szwajcarii, jest neutralny) przynajmniej do czasu, gdy Libia sama by nie stała się na tyle silna, żeby mogła bezpiecznie prowadzić bardziej „zadziorną” politykę i do czasu, gdy nie wykrystalizowałby się ład wielobiegunowy. W dzisiejszej sytuacji międzynarodowej Kaddafi dużo lepiej by się odnalazł, a i Libia znajdowałaby się na dużo bardziej zaawansowanym etapie rozwoju w porównaniu do pierwszej dekady obecnego wieku – pidczas gdy teraz zalicza ogromny regres w porównaniu do czasów kadsafistowskich – i to po prawie 10 latach od obalenia Pułkownika! Poza tym, wspierając jednocześnie politykę pronatalistyczną zachęcałbym Arabów z innych krajów do osiedlania się w Libii. Dlaczego? Bo Libia ma bardzo małą liczbę ludności, a całe połacia kraju, stanowiące jego większość są puste. Taki kraj nie może należeć do większych aktorów polityki z przyczyn oczywistych. Potrzeba zagospodarować Libię. Wiadomo, nie byłaby to taka polityka imigracyjna, jaką prowadzą ogłupieni Europejczycy, tylko byłaby to taka polityka, która miałaby na celu pozyskanie Arabów z innych państw zachęconych libijskim stylem życia, libijskim modelem politycznym – coś jak robiły Stany Zjednoczone w XIX wieku zachęcające Europejczyków amerykańskim systemem i stylem życia do osiedlania – był to najlepszy okres dla Ameryki, okres największego rozwoju. Chodziłoby o uczynienie arabskich imigrantów dumnymi libijskimi nacjonalistami lojalnymi idei dżamahirijji – to już byłoby podobne do włoskiego faszyzmu i niemieckiego NS.
Tak więc kaddafizm miał dobre podstawy ideowe, ale pozostawał jednak ideologią i polityką niekompletną, którą należało uzupełnić.