„ale potępianie kogoś za sam pozytywny, czy negatywny stosunek do niego”
… to głupota. Nacjonaliści nie powinni stosować zamordyzmu za same „niepoprawne” poglądy (o ile mieszczą się one w granicach nacjonalizmu). Jeśli media będą się przypierdalać to nacjonaliści powinni wyraźnie dać do zrozumienia, żeby się od towarzyszy odpierdolili i żeby zajęli się poważnymi problemami, np. cwaniactwami ich politycznych mocodawców.

Chociaż z drugiej strony nie jest to taki głupi pomysł, z tym, że trzeba to trochę zmodyfikować i uszczegółowić:
Na samym początku ruch nacjonalistyczny powinien się zjednoczyć i poprzez agitację (np uczestnicząc w strajkach różnych zawodów i reklamując tam własne pomysły) zyskać własną bazę społeczną, która potem urośnie w silniejszy ruch społeczny. Potem mamy 2 opcje:
1. Nacjonaliści zawiązują sojusz z konfrajeracją na zasadzie czegoś w stylu Frontu Harzburskiego i retoryką radykalną i prospołeczną niszczą cuckoldowy i liberalny przekaz konfrajeracji nie wdając się z nimi w otwarty konflikt. Chodzi o miejsca w parlamencie.
2. Nacjonaliści zdobywają silne poparcie społeczne, następnie wydziela się na zasadzie pseudo-rozłamu bardziej „umiarkowana” grupa, która niby uważa radykałów za zbyt „ekstremalnych”, ale nie odcina się od nich bardzo. Po prostu doceniają ich patriotyzm, ale nie popierają ich radykalizmu. Jest to grupa, która ma przyciągnąć bardziej umiarkowany elektorat. Chodzi o to, żeby robić w wała system, że niby są koncesjonowaną opozycją, ale w rzeczywistości przesuwają dyskurs polityczny w prawą stronę. W ostateczności oni sami by przejmowali radykalne postulaty nacjonalistów, symulowaliby nieefektywność i brak oryginalności, podczas gdy radykałowie kreowani byliby na efektywny ruch z dobrym programem politycznym. Po ostatecznej radykalizacji nastrojów i po staniu się główną opozycją „umiarkowana” wydmuszka zostałaby wchłonięta przez radykałów, jako dolne struktury partyjne.
–
Mniej więcej tak wyglądała taktyka NSDAP do 1933 roku.
–
Co z gloryfikowaniem Hitlera?
Ja sam osobiście mam do niego niejednoznaczny stosunek, ale potępianie kogoś za sam pozytywny, czy negatywny stosunek do niego. Przy czym trzeba rozróżnić dwie formy apologizowania Hitlera. Jedna to w formie debaty i nie ma problemu w prowadzeniu takich pobocznych debat. Ale organizowanie jakichś imprez w lesie w warunkach polskich to jest skrajna głupota i nie świadczy to o upolitycznieniu danej osoby, tylko o jej niedojrzałości. Ruch nacjonalistyczny w Polsce powinien tego typu imprezy w lesie z jednej strony krytykować, jako głupie, z drugiej strony powinien je bagatelizować (w przeciwieństwie do RNowców, którzy chcieli zaostrzyć paragraf 256). Ruch nacjonalistyczny powinien dążyć do likwidacji tego paragrafu, jako typowo zamordystycznego. Z drugiej strony ruch nacjonalistyczny powinien się na tyle rozrosnąć i na tyle zmienić nastroje społeczne, żeby w praktyce nie było wykonalne karanie nacjonalistów na podstawie tego paragrafu w obawie przed niepokojami społecznymi. To powinno różnić nacjonalistów od przykładowo Leppera – który skonpromitował się, stracił poparcie, następnie mogli go wlec po sądach jak chcieli, a następnie zabić. Z NSDAP to było niemożliwe, bo obawiano się reakcji społecznej ich elektoratu i obawiano się reakcji SA. Jak Herszel Grynszpan zabił niemieckiego dyplomatę Ernsta vom Ratha to ci w odpowiedzi zorganizowali noc kryształową. Nie prowadziło to do odpływu elektoratu, bo hitlerowcy odpowiednio zmienili nastroje w niemieckim społeczeństwie i naród niemiecki popierał tego typu działania uznając ich rację. Jak nasz ruch będzie silny to chyba ludzie będą rozumieli przemoc w odpowiedzi na represje polityczne? Każdy musi się bronić. Ważne tylko, żeby była to przemyślana przemoc.

„Czyli z tego co zrozumiałem musiałby powstać ,załóżmy, jakiś „cień” NOPu, taka równoległa partyjka o niezbyt radykalnym przesłaniu a z czasem uzyskania masowego poparcia, wchłonęłaby radykalny trzon nacjonalistyczny ?”

Wręcz przeciwnie. Populiści muszą być radykałami i nie mogą rezygnować ze swoich postulatów. Muszą tylko umieć ludowi sprzedać swoje postulaty, ich radykalizm musi się kleić. Ewentualnie mogą mniej epatować pewnymi postulatami, ale nie mogą się od nich odcinać. Tylko wtedy można złamać tabu i dotrzeć ze swoimi poglądami do społeczeństwa. Nacjonaliści nie mogą się kryć ze swoimi poglądami, jak szczury po kątach, muszą tylko umieć przekonywać ludzi do nich. Przede wszystkim, nacjonaliści muszą być w większym stopniu niż obecnie kojarzeni ze swoimi solidarystycznymi, syndykalistycznymi, korporacjonistycznymi, dystrybucjonistycznymi, generalnie prospołecznymi, propracowniczymi i stojącymi po stronie polskich przedsiębiorców postulatami społeczno-ekonomicznymi. Wyrobią sobie pozytywną markę, następnie muszą zacząć poruszać kwestie etniczne, rasowe i kulturowe, najlepiej w powiązaniu z kwestiami społeczno-ekonomicznymi.

Wspomniałeś o Mosleyu. Twoje zestawienie Hitlera i Mosleya uczy nas, że populizm nie wszędzie osiągnie taki sam rezultat. W jednym kraju szybciej osiągnie się zamierzone cele, w innym później. I tak Mosley przed wojną miał większe poparcie społeczne, niż obecnie mają brytyjscy nacjonaliści – oni mogą o takim ruchu społecznym pomarzyć. Dlatego ważne jest, żeby możliwie w jak największej liczbie krajów europejskich pojawili się nacjonaliści-populiści, którzy zdobędą poparcie. Te kraje, w których nacjonaliści najszybciej przejmą władzę i przeprowadzą narodową rewolucję będą geopolitycznym oparciem dla reszty nacjonalistów. W ostateczności Mosleyowi się nie udało, bo państwa nacjonalistyczne przegrały wojnę. Gdyby było inaczej, to by Brytyjczycy przestali wierzyć demoliberalnemu Churchillowi, zwróciliby się w stronę Mosleya, a w koloniach wybuchłby bunt.

Czyli z tego co zrozumiałem musiałby powstać ,załóżmy, jakiś „cień” NOPu, taka równoległa partyjka o niezbyt radykalnym przesłaniu a z czasem uzyskania masowego poparcia, wchłonęłaby radykalny trzon nacjonalistyczny ?

Zupełnie nie rozumiesz sedna tego, co napisałem.
Ja nigdzie nie napisałem, że większość ludzi ma stać się ideowymi nacjonalistami, zresztą nie jest to nawet cel populizmu.
Nad przekształceniem społeczeństwa w nacjonalistyczne będzie pracowało nowo powstałe państwo nacjonalistyczne, społeczeństwo stanie się nacjonalistycznym w następnym pokoleniu od powstania państwa nacjonalistycznego.
Populizm ma tylko i wyłącznie pozyskać poparcie społeczne za pomocą miłych dla ucha haseł. Solidne podstawy ideologiczne i dobra organizacja mają być (przynajmniej na początku) na użytek wewnętrzny ugrupowania.
Nie chodzi też, żeby od razu zdobyć władzę. Na początek wystarczy stać się znaczącym ruchem politycznym w kraju. Jakby w większości krajów Europy tak się stało, to już byłoby coś. Władzy nigdy nie zdobywa się nagle, zawsze dzieje się to za pomocą następujących po sobie przemyślanych działań i zachodzących procesów związanych z tymi działaniami.
Przede wszystkim, należy sobie postawić pytanie – co niby nacjonaliści mieliby do stracenia w takim scenariuszu? Dlaczego nie mogliby nawet spróbować?
Z takim podejściem – „tacy się zdarzają raz na 100 lat” nacjonaliści nigdy nie zrobią kroku naprzód.

Ze wszystkim sie zgadzam co napisałeś. Charyzmatyczny lider, dobra organizacja, solidne podstawy ideologiczne. Ale to za mało. Trzeba zdobyć jeszcze poparcie a większość ludzi tak naprawde nie żyje ideą. Dlaczego Hitler zdobył władze a np.Mosley nie ? Bo w Niemczech trafił na podatny grunt. Zapaść gospodarcza, upokorzenie po wojnie. Do tego dodałbym jeszcze zdyscyplinowanie i specyficzny charakter Niemców.

Nie przesadzałbym, że raz na 100 lat. O kogoś podobnego do Leppera nie jest wcale trudno. Problem jest tylko w tym, że zazwyczaj populiści mają słabe podstawy intelektualne i z tego powodu nie reprezentują za sobą żadnej koncepcji. Populista, który nie niesie ze sobą żadnej idei, żadnego światopoglądu jest nietrwały, jak odejdzie ze sceny politycznej to jego ruch się rozpadnie. Jak populista ma za sobą zaplecze w postaci ruchu reprezentującego konkretną ideologię to jest większa szansa na utrzymanie ruchu społecznego. Po I wojnie światowej mieliśmy wysyp populistów reprezentujących nie tylko nacjonalizm, ale też lewicowe ruchy społeczne. Obecnie radykalnie nacjonalistycznych populistów jest niewielu, ale to dlatego, że po IIWŚ wszyscy dostali antyfaszystowskiej sraczki. Co nie zmienia faktu, że o rozgarniętego populistę nie jest trudno. Wystarczy mieć podstawowe rozeznanie w sprawach najistotniejszych, wiedzieć, co jest słuszne np w sprawach obyczajowych, tożsamościowych, społecznych, ekonomicznych itd. Resztę (szczegóły) dopracują specjaliści.
Pierwszym podstawowym krokiem jest dobre zorganizowanie się. Poza tym uważam, że o ile nacjonaliści słusznie uważają marketing za patologię, która tylko w kapitalizmie mogła się pojawić, to jednak warto do walki politycznej użyć broni wroga, tzn nacjonaliści powinni zrozumieć znaczenie marketingu i powinni sami wykorzystać marketing do promocji własnego ruchu i własnych poglądów, w celach czysto populistycznych.

Tacy pojawiają sie raz na 100 lat.

Dlatego tym bardziej należy podkreślać, że o ile tacy, jak Tymiński prawidłowo wskazują problem to ich diagnozy, tzn rozwiązania są błędne. Demoliberalizmu nie leczy się innym demoliberalizmem, czy tam kopiami starego ładu, tylko leczy się nacjonalizmem, elitaryzmem, ludowością i organicznym kolektywizmem. W skrócie, leczy się pochodnymi takich idei, jak faszyzm, narodowy radykalizm, falangizm, narodowy syndykalizm, narodowy socjalizm, zadrużanizm itd.