A dziękuję bardzo 🙂
Tekst pisany ponad rok temu na zaliczenie przedmiotu. Wtedy miałem mniejsze doświadczenie w pisaniu takich prac i z dzisiejszej perspektywy uważam swoje dzieło za mało obszerne, gdybym to pisał dzisiaj to prawdopodobnie tekst byłby obszerniejszy. Poszerzyłem trochę zawartość, głównie w podsumowaniu.
Oczywiście mity narodowe narodów Bośni nie były główną przyczyną konfliktu bośniackiego, było wiele dużo ważniejszych czynników natury politycznej, ekonomicznej powodujących eskalację, również jednym z nich była ingerencja z zewnątrz. Ale z pewnością uaktywnienie mitów narodowych w warunkach antagonizmów było dolewaniem oliwy do ognia, napędzało wzajemny strach, uprzedzenia i wrogość, które eskalując doprowadziły do wojny.
Warto o tym pamiętać również w kontekście naszych relacji z białymi narodami, z którymi mieliśmy historyczne zatargi – głównie mam tu na myśli Ukraińców, Niemców, ale też w mniejszym stopniu Litwinów i Rosjan. Zarówno u nas, jak i wśród tamtych narodów występują idioci, którzy za pomocą środków masowego przekazu sieją wrogość między naszymi narodami, szczują na mniejszości narodowe naszych krajów i kreują fobie między polskimi nacjonalistami, a nacjonalistami z wymienionych krajów tworząc problemy tam, gdzie nie powinny istnieć i odwracając uwagę naszych narodów od prawdziwych problemów.
Tego typu środowiska zbijają kapitał polityczny poprzez upolitycznienie tragicznej historii między naszymi narodami. Wymieńmy po kolei przykłady:
1. W Polsce środowiska niejednokrotnie znajdujące się w okolicach endokomuny zmieszanej z antyfaszyzmem, a do tego zaliczają się wszelkie rękasowszczyzny, wielomszczyzny, engelgardczyzny niejednokrotnie plujące na Niezłomnych wyolbrzymiają problemy wręcz trzeciorzędne typu sprawy pomnikowe do takich rozmiarów, jakby były one egzystencjonalne, politykę historyczną Ukrainy wręcz wyolbrzymiają do takich rozmiarów, jakby Ukraińcy mieli zamiar przeprowadzić na nas kolejną rzeź wołyńską, co już należy rozpatrywać w kategorii szurii. Ot, tworzy się kolejna sekta wołyńska na wzór religii holokaustianizmu, co w połączeniu z niejednokrotnie wysuwanymi postulatami rewizjonizmu terytorialnego sprzyja tworzeniu takich samych warunków, jakie stanowiły preludium do wojen w Jugosławii. Z punktu widzenia przetrwania białych narodów jest to niebezpieczna działalność, powinno się wszystkich takich szkodników ze wszystkich tych narodów eliminować z dyskursu publicznego.
2. Nie inaczej jest z niemieckimi szowinistami zbijającymi kapitał na szczuciu na Polaków i na rewizjonizmie terytorialnym. Do tego należy dodać działalność niemieckich ziomkostw na czele z Eriką Steinbach, które wspierają mainstreamowe partie w Niemczech legitymizując dominację ZOG nad Niemcami, ZOG, które eksterminuje Niemców miękkimi środkami.
3. Na Ukrainie tak samo mamy do czynienia z podobnym wrzodem. Zaliczają się do tego zarówno szury takie jak Rostysław Nowożeneć, jak i działalność Wołodymyra Wiatrowycza – demoliberała, który zbija kapitał polityczny i naukowy na instrentalnym wykorzystywaniu kultu UPA i na prowokacyjnych antypolskich działaniach.
4. No i w Rosji, masa jest wszelkich homo sovieticusów będących odpowiednikami „naszej” endokomuny z tą różnicą, że u nas endokomuna to margines, a w Rosjo stanowią zaplecze dla antyetnicznej, antyruskiej władzy Putina. Etniczni i antyszowinistyczni rosyjscy nacjonaliści są tam oazą normalności.
5. O Litwie już nie mówię – uzasadnione obawy związane z tym, że Litwini są małym liczebnie i terytorialnie narodem z problemami demograficznymi wśród wielkich narodów (w dodatku są krajem z silną niejednorodnością etniczną) są pretekstem do irracjonalnego szukania wrogów tam, gdzie ich nie ma – wśród mniejszości polskiej. W konsekwencji prowadzi to do rzeczy, które nie powinny mieć miejsca – do dyskryminacji Polaków litewskich, a w konsekwencji do ulegania tychże wpływom Kremla (w końcu gdzieś muszą znaleźć protektora, którym nie jest III Rzecza dbająca o wszystko, tylko nie o Polaków).