Feliks Koneczny urodził się 1 listopada 1862 roku w Krakowie, w latach 1883–1888 studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, zdobywając tytuł doktora. Po studiach przez blisko rok zajmował się pracą badawczą w archiwach watykańskich, później pracował w Polsce jako bibliotekarz i dziennikarz. Aktywność dziennikarska Feliksa Konecznego obejmowała pisanie artykułów dla czasopism takich jak „Przegląd Powszechny”, „Głos Narodu”, „Czas” i „Przegląd Polski”, a także redagowanie miesięcznika „Świat Słowiański”.

W 1919 roku Feliks Koneczny rozpoczął pracę na Uniwersytecie Wileńskim, zdobył tytuł doktora habilitowanego, a w 1922 został profesorem. Prowadził badania o charakterze historycznym i historiozoficznym, opublikował liczne książki i prace naukowe na ten temat. Feliks Koneczny zmarł w Krakowie w 1949 roku, pochowano go na Cmentarzu Salwatorskim.

Za początek badań Feliksa Konecznego nad cywilizacją można uznać wydany w 1917 roku artykuł „Polska w kulturze powszechnej”. Stopniowo kształtującą się historiozofię Konecznego można obserwować w takich publikacjach jak „Polskie Logos a Ethos. Roztrząsanie o znaczeniu i celu Polski” (1921), „Różnolitość cywilizacyjna Słowiańszczyzny” (1925) czy „Zawisłość ekonomii od etyki” (1932).

Teoria cywilizacji Konecznego została w całości zaprezentowana w książce „O wielości cywilizacyj” z 1935 roku. Autor wyróżnił szereg zbiorowości, którymi rządzą prawa cywilizacyjne określające sposoby funkcjonowania społeczeństwa, i nazwał je cywilizacjami historycznymi. Wśród nich znalazły się m.in. cywilizacja łacińska, arabska, żydowska, chińska, bizantyńska, bramińska i turańska.

Feliks Koneczny jest autorem książek przedstawiających opracowaną przez niego teorię cywilizacji, ale napisał też szereg książek historycznych. Głównymi tematami stanowiącymi obszar zainteresowań Konecznego były średniowiecze i wczesna nowożytność w Europie Środkowej oraz Wschodniej. Pisał o zakonie krzyżackim („Polityka Zakonu niemieckiego w latach 1389 i 1390″), stosunkach polsko-rusińskich („O pierwotnej polskości Ziemi Chełmskiej i Rusi Czerwonej”) i znaczeniu historycznym Kościoła katolickiego („Kościół w Polsce wobec cywilizacji”, „Kościół jako polityczny wychowawca narodów”). Feliks Koneczny skupiał się też na historii Polski, jest autorem publikacji o charakterze podręcznikowym, napisał m.in. „Dzieje Polski za Piastów” (1902), „Dzieje Polski za Jagiellonów” (1903) i „Dzieje narodu polskiego dla młodzieży” (1889).