Mi zawsze kooperatyzm kojarzył się ze spółdzielniami o charakterze poziomym tzn o egalitarnym stosunku własności między członkami spółdzielni, a korporacjonizm polega na istnieniu pionowej hierarchii. Ale korporacjonizm głównie polega na istnieniu korporacji godzącej interesy grup interesu ekonomicznego, tak więc masz rację. W każdym razie korporacjonistyczne rozwiązania mogą istnieć w różnych systemach gospodarczych.
Ale w sumie to kwestia drugorzędna które pronarodowe modele gospodarcze popieramy. Ja nie jestem fanatykiem jednego modelu gospodarczego, ważne żeby był sprawiedliwy społecznie, pronarodowy i efektywny. Nacjonaliści nie powinni zabijać się między sobą o to, że jedni popierają socjalizm, inni korporacjonizm, dystrybucjonizm, kapitalizm ludowy, kooperatyzm, syndykalizm etc.
Wszystkie te modele gospodarcze służą realizacji nacjonalistycznych wizji, dlatego wszystkie oceniam pozytywnie i wszystkie łączą nacjonalistów.
Spółdzielnie żeby mogły konkurować z wielkim kapitałem (pod tym terminem rozumiem zagraniczny kapitał, bo tylko z takim w Polsce mamy do czynienia) to potrzebna jest protekcjonistyczna polityka państwa i narzucanie zagranicznemu kapitałowi wchodzącemu do Polski współpracę z polskimi spółdzielniami.
Również pozdrawiam 😉

W zasadzie z większością się z Tobą zgadzam. Tylko według mnie ruch spółdzielczy to kooperatyzm a korporacjonizm odnosi się bardziej do samorządu gospodarczego i związków zawodowych ale to raczej kwestia semantyczna. Wydaje mi się tylko, że dziś raczej ciężko o kapitalizm ludowy(spółdzielczy) bo wszędzie jest wielki kapitał. Sam osobiście najczęściej robie zakupy w Społem 😛 ale to wynika z faktu że obok mnie jest społem 24 godziny na dobę xD. W większości przypadków ciężko dziś się przebić spółdzielniom choć są takie pojedyńcze przpadki ale to rzadkość. Pozdrawiam Ciebie 🙂

Wszystko rozumiem, ale mylisz podstawowe pojęcia, a mianowicie mylisz ruch spółdzielczy z dystrybucjonizmem, podczas gdy ruch spółdzielczy należy zaklasyfikować do korporacjonizmu, dystrybucjonizm polega na tym, że państwo pomoże indywidualnym osobom na otworzenie własnej działalności gospodarczej, czyli ci drobni przedsiębiorcy są tak jakby prywaciarzami dla samych siebie i dla swojej rodziny. To jest opis dystrybucjonizmu właściwego, bo zgodnie z etymologią korporacjonizm też można nazwać dystrybucjonizmem spółdzielczym.
Korporacjonizm może mieć różne formy, faktycznie w faszystowskich Włoszech dominowała taka forma, w której panował dirigisme, czyli panowała etatystyczna regulacja państwowa. Znaczy się zachowany był wielki kapitał, który byl powiązany z państwem (trochę jak w Japonii, Singapurze, Korei Południowej i innych azjatyckich tygrysach), ale gospodarka była nastawiona na służbę państwu i państwo narzucało wielkim przedsiębiorcom, co mają robić, bo ich rolą było zaspokajanie potrzeb państwa, rozumianego całościowo-totalnie, w myśl faszystowsko pojmowanego totalitaryzmu (nie mylić z jego politologiczną definicją) jako instytucja, społeczeństwo i hierarchiczna struktura (czyli od szczebla centralnego do samorządowego – przy czym Włochy faszystowskie raczej były centralistyczne oraz hierarchiczna pod względem hierarchii władzy). A jeśli przedsiębiorcy nie zaspokajali tych potrzeb, nie byli podrzędni państwu to mogli być wywłaszczeni. Państwo spełniało też rolę utrzymywania równowagi interesów pracowników i przedsiębiorców oraz godzenia ich i do tego służyły utworzone korporacje pracowników i przedsiębiorców.
Znaczy się własność głównie należała do przedsiębiorców, ale nie jest tak, że pracownicy nie mieli żadnych udziałów w firmie, mieli je, choć mniejsze. Faszystowskie Włochy to było takie połączenie kapitalizmu państwowego i state-sponsored capitalism z kapitalizmem ludowym, na które nałożono formę korporacjonizmu. Ten model gospodarczy uzupełniała polityka etatyzmu, interwencjonizmu i dirigisme, a nawet centralnego planowania gospodarczego .
Nie ma czegoś takiego, jak jeden korporacjonizm. Korporacjonizm ma wiele form, jest porównywalny do wielu innych modelów gospodarczych, dlatego trudno o nim wydawać ostateczne osądy. Również z tego powodu lewica widzi we faszyzmie kapitalizm, a liberałowie widzą bolszewizm. Faszyzm wymyka się wszelkim kryteriom i schematom, faszyzm jest unikalną ideą.
Różne nurty korporacjonizmu są opisane na wikipedii w polskiej i angielskiej wersji, a one też są tylko wycinkiem. Gdyby dogłębnie opisać wszystkie formy korporacjonizmu i ich całościowe porównanie do innych modeli ekonomicznych to wyszłaby z tego gruba książka.
Opisując tylko kilka form korporacjonizmu to korporacjonizm RNR Falangi zmierzał w stronę realnego socjalizmu na modłę PRLowską, bo RNR Falanga popierała gospodarkę centralnie planowaną, a firmy kontrolowane przez państwo miały wewnętrznie być hierarchicznym korporacjonizmem, model włoski to takie połączenie kapitalizmu, korporacjonizmu i etatyzmu, korporacjonizm może przybierać formę spółdzielni, co upodabnia go do kooperatyzmu (przy czym kooperatyzm ma bardziej egalitarną formę, a korporacjonistyczne spółdzielnie są hierarchiczne). Inne formy korporacjonizmu są też podobne do kapitalizmu ludowego i obie formy paradoksalnie upodabniają się do syndykalizmu, czyli uspołecznionego, zdecentralizowanego i demokratycznego socjalizmu (bo pracownicy otrzymują udziały, czyli w pewnym sensie dochodzi do „uspołecznienia” i demokratyzacji stosunków pracy przez udział w zarządzaniu)!
Ogółem błędne jest utożsamianie socjalizmu, kapitalizmu i korporacjonizmu wyłącznie z konkretną rolą państwa, przedsiębiorców i pracowników, bo wszystkie te modele mogą uwzględniać kluczową lub minimalną rolę państwa, mogą być wobec pracowników bardziej zamordystyczne lub bardziej demokratyczne, wszystkie te modele mogą zakładać większy egalitaryzm lub hierarchię, nawet może być w ich ramach prowadzona i polityka planowa i rynkowa (lub ich połączenie).
A już karygodną głupotą i ignorancją jest utożsamianie tych modeli gospodarczych z formą stosunków pracy regulowaną przez kodeks pracy, z polityką podatkową oraz z polityką świadczeń socjalnych. Byłoby dobrze, gdyby na portalu pojawił się artykuł, w którym wymienione zostałyby rzeczy przypisywane przez korwinistów socjalizmowi, które nie definiują żadnego modelu ekonomicznego lub które można przypisać do niejednego modelu ekonomicznego. W ten sposób obnażona zostałaby głupota korwinistów.

Oczywiście te dystrybucjonistyczne cechy/gildie działają na zasadach samorządu, choć są stworzone i uregulowane przez państwo, czyli mają dużą autonomię, ale pozostają w relacjach partnerskich z państwem.

Obecnie izby przemysłowo handlowe są stowarzyszeniami prawa prywatnego a Ja chcę modelu takiego jak w obecnej Austrii, Niemczech czy Francji gdzie obecność w izbach jest przymusowa. W Polsce mały % przedsiębiorców należy do izb i dlatego mają słabą siłe w dialogu społecznym. Zobacz np: taką Austrie tam układy zbiorowe branżowe obejmują 95% ludzi bo 100% przedsiębiorców należy do izb a pracownicy należą do izb robotniczych i tam to działa. Co do tego, że korporacjonizm prowadzi do dystrybucjonizmu to się nie zgadzam bo np: we Włoszech Faszystowskich czy Portugali Salazara realizowano korporacjonizm a nie było dystrybucjonizmu, wręcz przeciwnie dominowały duże firmy kapitalistyczne

„Zwykły kapitalizm z organizacjami korporacyjnymi – izby przemyśłowo handlowe i związki zawodowe”
Te izby i związki obecnie gówno dają, tak więc odpada, a uczestnictwo w procesie zarządzania oraz udziały pracowników w przedsiębiorstwie skutecznie zabezpieczają interesy pracownika.
„Chciałbyś teraz wywłaszczać przedsiębiorców pod przymusem i oddawać akcje pracownikom ?”
A gdzie ja napisałem o wywłaszczaniu przedsiębiorców? Dywersyfikacja akcji między pracowników nie jest tym samym, co wywłaszczanie.
Zresztą ja nie jestem aż takim przeciwnikiem wywłaszczania, podchodzę do tego pragmatycznie i jeśli pragmatycznie opłaca się (narodowy) socjalizm to popieram.
„Tak się nie da, po za tym to by było niemoralne bo to kradzież”
Jak już wiesz, że ja popieram model bizantyjski to wiesz, że uważam za niemoralne to, co szkodzi państwu i narodowi pojmowanemu jak najszerzej. Państwo stanowi prawo, tak więc ustawodawca kradnie wtedy, gdy ustala takie prawo, które szkodzi gospodarce narodowej-państwa i prowadzi do regresu demograficznego i dysgeniki narodu. Wywłaszczanie przedsiębiorców w interesie narodowym i racji stanu nie jest kradzieżą. Państwo powinno dążyć tylko do wzmacniania siebie i rozwoju narodu na wszelkich polach i zabezpieczaniu narodu przed niekorzystnymi zjawiskami, takimi jak dekadencja/degeneracja, dysgenika i wymieranie, obrona przed wrogiem zewnętrznym i wewnętrznym.
Napisałeś, że „korporacjonizm ok, dystrybucjonizm nie ok”, ale nie zauważyłeś, że jedno prowadzi do drugiego, nie da się rozdzielić obu koncepcji, bo korporacjonizm tworzący spółdzielnie z automatu jest dystrybucjonizmem, bo następuje dystrybucja własności pomiędzy pracowników jednego przedsiębiorstwa. A w dystrybucjonizmie właściciele drobnych przedsiębiorstw gospodarczych zrzeszają się w cechy/gildie, tak więc też tworzy się pewna forma korporacjonizmu.
Zapewne nadajesz dużą wartość własności prywatnej, ale musisz wiedzieć, że podstawą dystrybucjonizmu jest własność prywatna.

Żaden kapitalizm ludowy. Zwykły kapitalizm z organizacjami korporacyjnymi – izby przemyśłowo handlowe i związki zawodowe. Chciałbyś teraz wywłaszczać przedsiębiorców pod przymusem i oddawać akcje pracownikom ? Tak się nie da, po za tym to by było niemoralne bo to kradzież. Ja wiem że istnieją spółdzielnie i dobrze ale nie da się z każdej firmy teraz spółdzielnie robić xD. Korporacjonizm ok. Dystrybucjonizm nie ok

Nie jestem zwolennikiem ani modelu politycznego reżimu Franco, ani klerykalizmu, który w ostateczności polega na uczynieniu z kleru kolejnej kasty burżujów.
Ale tradycjonalistyczny i na swój sposób nacjonalistyczny charakter rządów Franco jest jak najbardziej na plus. Podobnie, jak na plus są wpływy Kościoła na edukację państwową młodzieży za rządów Franco.
Młodzież ma być wychowana, jeśli nie wyznaniowo na katolików, to przynajmniej na katolickich etycznie, a nie na pluralistów, czy co gorsza relatywistów etycznych.

to było w odpowiedzi do „ıᛉı”