Tak swoją drogą poruszając temat wszelkiej maści pseudonacjonalistycznych oszołomów i terrorystów jest taka grupa w Australii nazywająca się Lads Society, organizacja pseudo-NS i samozwańczych „białych nacjonalistów” wywodząca się ze wcześniejszej australijskiej grupy United Patriots Front. Jaka jest prawda o tych grupach? W obu działał (w LS nadal działa) były żołnierz izraelski, wyznawca talmudyzmu w wersji haredi (judaizmu ortodoksyjnego) i jawny syjonista Avi Yemini. Brenton Tarrant był fanem UPF, a w 2017 roku lider Lads, Thomas Sewell proponował Tarrantowi dołączenie do organizacji, choć ten odmówił.

To prawda. Tarrant może nie jest bezpośrednio agentem Mossadu, ale siedział na patologicznych stronach typu 8chan, w których z pewnością jest od groma trolli z hasbary, robią anonom wodę z mózgu, a później oni dokonują zamachów na zwykłych randomów. Z nim mogło być podobnie. Czytając jego manifest przeczytamy o wielu rzeczach, które są dla nas oczywiste, jak potrzeba etnicznej i terytorialnej autonomii dla białych, potrzeba wysokiego przyrostu naturalnego, białego solidaryzmu rasowego, ale nie przeczytamy w tym manifeście (((kto))) jest głównym sprawcą zewnętrznych problemów białych ludzi i co wewnętrznie niszczy białych. W manifeście Tarranta nie ma nic o szkodliwym wpływie syjonizmu na białą rasę, Tarrant nie wspomniał nic o najważniejszym problemie białych, czyli o degradacji tożsamości i duchowości białych oraz o degeneracji moralnej białych, a to jest podstawowy problem.

Szczerze mówiąc, większość Tarrantów, Breivików i innych widzę jako wtyki Mossadu. Wiemy już, że FBI prowokuje do ataków na stronach typu 4/8chan, radykalizując ludzi i odwracając ich uwagę od Izraela a zwalając winę na np. Rosję. Nierzadko też całkiem (((przypadkowo))) wkrótce po tego typu atakach jest jakaś imba Izraela, typu ostrzeliwanie Iranu w niespełna dzień po zamachu w Christchurch.

Dziękuję za pochwałę 🙂
Tematu podjąłem się dlatego, że wśród polskich etniczno-rasowych nacjonalistów rzadko porusza się ten temat. I w sumie nie dziwię się, bo dla przeciętnego mieszkańca Rzeczypospolitej Polski problem „prawicowego ekstremizmu” jest abstrakcyjny. W artykule próbowałem dowieść, że terroryzm jest jedną z opcji (abstrahując od tego, czy popieramy tę metodę walki), jednocześnie chciałem wskazać, że jest różnica między podjęciem radykalnej zbrojnej walki przeciw systemowi (której przykładami oprócz wymienionych w tekście są również różne bojowe ugrupowania ruskich nacjonalistów oraz włoskie ugrupowania z czasów lat ołowiu), a ślepą przemocą w wydaniu „prawicowych ekstremistów”. Ci pierwsi rzucili bezpośrednio rękawicę systemowi wybierając asymetryczną metodę walki, ci drudzy tchórzliwie zaatakowali tych, co nie pociągają za sznurki, a ich możliwości obrony przed napastnikami są niewielkie.
Jak widać istnieją dwa rodzaje terroryzmu „skrajnie prawicowego”, które pomimo powierzchownych podobieństw są całkowicie odrębnymi zjawiskami, inne mają cele do ataku, są na całkowicie innych poziomach świadomości i obierają całkowicie inną taktykę.