Ja byłbym z jednej strony za istnieniem rządu kolaboracyjnego, z drugiej strony za istnieniem podziemia, tylko że takiego jak późniejsi czetnicy, czyli nie angażującego się zbytnio w walki z Niemcami. Z jednej strony bylibyśmy okrojeni, ale z drugiej jakoś byśmy byli zabezpieczeni w późniejszej walce o swoje interesy. Podobnie było z Serbią, a to, że komuniści w ostateczności wygrali to już inna sprawa.

Z tymi spadochroniarzami to nie jest żart, po prostu wnioskuję, że Niemcy musieliby mieć trochę „swoich” ludzi u nas, tak, jak po wojnie mieli takich ludzi Sowieci.

W sumie to masz rację, Polska powinna pójść na sojusz z Niemcami przed IIWŚ, w czasie okupacji były możliwości powołania polskiego państwa kadłubowego z terenów Generalnego Gubernatorstwa z kolaboracyjnym rządem, ale godzenie się na takie warunki byłoby totalną kompromitacją, tym bardziej gdyby to polscy nacjonaliści w takim czymś uczestniczyli. Chociaż z drugiej strony sytuacja byłaby podobna do sytuacji Serbii pod rządami Nedicia lub Francji pod rządami Petaina, tak więc dałoby się radę znieść.
Ale z drugiej strony faktycznie stalibyśmy się mało znaczącym państewkiem o wielkości Czech pozbawionym Kresów, dostępu do morza i bogatych w surowce i ziemię regionów, chyba że Niemcy by się zgodzili ma rekompensatę za utratę zachodnich ziem, czyli ekspansję na wschód (Ukraińcy i Białorusini w zamian dostaliby ziemie od Rosji). Ale jeśli Polska miałaby być ograniczona do terytorium GG to bardziej przypominałoby to sytuację Serbii niż Francji, Serbia była okrojona do jej „głównych” ziem, pozbawiona była Wojwodiny, Bośni, Czarnogóry, Kosowa, Sandżaku, Macedonii, ziem przy granicy z Bułgarią a nawet części Belgradu.
Nasza sytuacja byłabynie do pozazdroszczenia.
Co innego sojusz z Niemcami przed wojną – ten raczej przyniósłby nam Polakom same korzyści.

Nie, to nie byłaby już walka na równych zasadach, o czym niżej.

Inaczej – on był dobry na czas wojny, gdzie o większość polskich potrzeb należało walczyć. Dziś sytuacja jest trochę inna, zmieniają się jedynie przeciwnicy i realia społeczno – gospodarcze, a większość potrzeb jest zdaniem Polaków zaspokojona, poniekąd ogłupionych medialną propagandą kolejnej już, a jednak tej samej frakcji demoliberalnej. Walczy się o niepodległość Polski, jej niezależność od Unii Europejskiej i NATO oraz syjonistycznego lobby, a także o sprawy bardziej bieżące, które wymagają pilnej korekty i przemiany, jak choćby służba zdrowia i podwyższenie na nią składek, czy przekształcenie PKP PLK w bardziej przyjazny twór, na wzór GDDKiA i połączenie spółek taboru kolejowego PKP w jedną. Oraz o zapewnienie Polakom godziwej pracy w Polsce.

Problem jednak jest taki, że Austria i Prusy dużo współpracowały w tworzeniu infrastruktury kolejowej i Niemcy mogłyby wykorzystać ten fakt i równie dobrze zostawić sobie to miasto jako część swojej górnośląskiej prowincji, ponieważ był to węzeł kolejowy większy od Trzebinii czy Chrzanowa, (obecnie zresztą modernizowany) przewyższało go tylko Jaworzno, czy Bielsko, a obóz ten mógłby powstać mimo wszystko.

Dwa: co nacjonalistyczny rząd polski miałby (i mógłby) zrobić z politycznymi, polskojęzycznymi spadochroniarzami z obywatelstwem wyłącznie niemieckim, jak choćby ten burmistrz Jedwabnego, zakładając, że Niemcy na to mieliby wpływ? Doprowadzić do samookreślenia i wydalić, czy rozstrzelać, co doprowadziłoby Rzeszę do furii?

Trzy, co z samym Jedwabnym i obozami, tworzonymi przez Niemcy w zachodniej Polsce?