Czy nauczanie Augustyna utorowało drogę Lutrowi nie przesądzam.
Doszliśmy do konsensusu, że pojedyncze błędy filozoficzne nie powinny deprecjonować wielkich ludzi takich jak przykładowo św. Augustyn.
Co do samego Lutra opisałeś jego patologię, która doprowadziła go do schizmy i herezji, a w rzeczywistości do faktycznej apostazji, bo heretyk, czy schizmatyk niekoniecznie musi odrzucać same fundamenty Kościoła – prawosławni, czy anglikanie sami przyznają się do katolickiego dziedzictwa (nie wybielam odszczepieńczych „Kościołów” dla jasności). Luter odrzucił same podstawy chrześcijaństwa na rzecz dziwnej mutacji „chrześcijaństwa”.
Poza tym naszła mnie jeszcze inna refleksja na temat Lutra ale niestety zapomniałem jaka :/

O!,zapomniałem!Jest takie bardzo mądre powiedzenie w Kościele.Brzmi ono tak:,,nic co przesadzone,nie jest katolickie.”A św. Augustyn przesadził z tym swoim pesymizmem ontologicznym.

Rzeczywiście – nie mógł.I dlatego po przeczytaniu tego Twojego zdania doszedłem błyskawicznie do wniosku,że zagalopowałem się w mojej ocenie św. Augustyna.Jestem bardzo emocjonalnym człowiekiem i tak wyszło.

Natomiast osobną kwestią jest ten SKRAJNY PESYMIZM dotyczący ludzkiej natury jaki prezentował św. Augustyn.I gdzie powyżej – zreflektowawszy się – cofam wypowiedziane słowa – tak podtrzymuję wcześniejsze moje twierdzenie,że jego nauczanie utorowało drogę myśleniu Lutra – i co za tym idzie protestantów w ogóle.(Sam Luter i poźniejsi protestanci aż do tych dzisiejszych to przyznawali!) Luter miał patologiczną manię spowiadania się z każdego mikroskopijnego nawet,śmiesznego wręcz w oczach poważnego człowieka,grzeszku.Doprowadzało to do wściekłości jego spowiedników,którzy – mając już dość wielogodzinnych łkań dotyczących właściwie niczego – bardzo mocno doradzali mu żeby przychodził do spowiedzi dopiero jak coś naprawdę nabroi a nie z pierdołami,nie wartymi wspomnienia.Luter był cholerykiem o umysłowości tyrana;był – jak na Niemca przystało – skrajniakiem,to znaczy od jednej skrajności w drugą.Widać tą jego,tak typowo niemiecką cechę,w jego ewolucji doktrynalnej:o ile jako zakonnik doprowadził w swoim umyśle i czynach katolickie nauczanie dotyczące żalu za grzechy i pokuty:najmniejszy grzech i lądujesz od razu w piekle!,to później – nie mogąc sobie poradzić ze swoją wizją siebie i prawie całej ludzkości jako superciężkich i nieuleczalnych grzeszników – przeszedł na totalnie odmienną stronę:jako pierwszy protestant wymyślił doktrynę ,,sola gratia per sola fide” czyli tylko łaska tylko poprzez wiarę czyli grzesz ile chcesz i grzesz śmiale (słowa Lutra!) a Bóg ci i tak wszystko wybaczy o ile tylko wierzysz!Nie bójmy się tak rosyjskich czołgów jak niemieckich teologów…
————————————————–
Trzecia kwestia:kwestia świętości danej osoby.To,że Kościół nasz Święty ogłosił kogoś świętym NIE OZNACZA w żadnym wypadku,że Kościół popiera WSZYSTKO co dana osoba wypowiedziała bądź napisała na tematy dotyczące wiary i moralności.

Jak ja uważam Cię za inteligentną osobę to delikatnie mówiąc uważam jednak że pierdoły piszesz na temat Augustyna. Jeszcze nie spotkałem się z negowaniem świętości Augustyna w Kościele Katolickim, KK nie mógł się mylić w tej kwestii skoro jest świętym Kościołem.