Największym to może przesada, ale rzeczywiście sporym.

Jeśli posiadamy własność to najczęściej jest to własność, którą zdobyliśmy ciężką pracą niezależnie czy fizyczną czy umysłową. Często szczególnie w obecnych warunkach kosztem naszego zdrowia. Zdobywamy własność przede wszystkim po to aby zapewnić sobie oraz bliskim godziwy byt teraz i w przyszłości. Czy po to mamy teraz ten byt sobie utrudniać czy też obniżać jego poziom oddając cześć zdobytej wartości innym? Powiedzmy, że wspieramy w miarę możliwości tych , których życie doświadczyło i są w potrzebie ale jak to ma się do bogactwa jakie skupia w swoich rękach Kościół Katolicki? Gdzie jest ta chrześcijańska etyka gospodarcza u tych co powinni być jej przykładem?
Jako zwykły Polak ciężko pracujący i nie opływający w luksusach nie mogę się pogodzić z sytuacją w której żebrzącego pod kościołem biedaka ksiądz każe przegonić poza ogrodzenie swojemu kościelnemu i wsiada do najnowszego mercedesa odjeżdżając z piskiem opon.
Jak to nazwać? Chrześcijańska etyka, miłosierdzie? To właśnie słudzy Kościoła są największym zepsuciem tego świata a za ich przykładem idą ci, którzy o sobie mówią „wierzący” biegając… upsss przepraszam jeżdżących najlepszymi samochodami na msze i rzucających na tacę grube banknoty. Ci mówią o sobie: Jestem chrześcijaninem i katolikiem i żyję zgodnie z wiarą katolicką. Czy na pewno?
Dlatego nie zgodzę się, że każdy kto posiada bogactwo jest skażony grzechem i niewłaściwie swoim dobrem rozporządza. To nie zależy od wiary jakiejkolwiek ale od zdecydowanie bardziej złożonego cyklu na który składa się między innymi tradycja rodzinna i wychowanie nawet jeśli jest to wychowanie ateistyczne. To leży że tak powiem „w genach”.

Skoro człowiek jak słusznie utrzymuje autor jest skażony grzechem i skłonny do złego używania swoich bogactw to cóż dopiero będzie się dziać jak ten zepsuty i skażony grzechem dostanie władzę decydowania o tym jak przeznaczać bogactwa wszystkich innych ludzi lub i sporą część…

Pozdrawiam z Konserwatywno-Liberalnego punktu widzenia