Natomiast w kwestiach takich, jak: zdecydowane potępienie (poparte konstruktywną krytyką i przekonującą, rozstrzeliwującą argumentacją) amerykańskiego imperializmu, korporacji transnarodowych, banksterów, czerwonych, czy UE, Front jest spójny i od lat nie zmienia retoryki. Marine publicznie wyrażała poparcie dla Husajna i Kadafiego, wyraża poparcie dla Assada, potrafiła publicznie oznajmić, że docenia zasługi „patriotycznego komunisty” Chaveza, etc. Niesmak budzi niezbyt radykalne stanowisko wobec Izraela (choć Front zdecydowanie popiera ideę niepodległego państwa palestyńskiego) oraz oczywiście wspomniane „odcinanie się”, jednak to raczej strategia, odejście od „post-petainizmu” na rzecz wypłynięcia na szerokie wody, zabranie przeciwnikom symboli (odwoływanie się do egalitarnej tradycji republik francuskich, czego Front niegdyś nigdy nie robił), itd.

A stawka może być tak naprawdę o wszystko – w sondażach do eurochlewu Front ma 1. miejsce.
Nacjonalizmy w poszczególnych krajach niestety, ale do jakiegoś stopnia odzwierciedlają mentalność i stopień zidiocenia w tych krajach. Front Narodowy zdaje się być po prostu na maksa przyjaznym faszyzmem, w trochę różowym opakowaniu, możliwym do połknięcia dla przeciętnego Francuza, który od stu lat rodzi się liberalnym debilem. Francja to państwo o bardzo długich tradycjach potężnych wpływów masonerii, państwo, które jako pierwsze w Europie zaczęło stosować politykę „sprowadzania Murzynów i mieszania ras”, bo już na początku XX wieku. Stratedzy Frontu wiedzą doskonale, w jakim środowisku operują. Kiedy obecnie kandydaci FN są w stanie wygrywać w jednomandatowych okręgach i uzyskiwać 51% głosów to oznacza tyle, że system nie jest już w stanie w żaden sposób „demokratycznie” powstrzymać tej fali, tak jak to było w latach 80 ze zmianą systemu ordynacji na „anty-Frontowy”, czyli z proporcjonalnego na jednomandatowy.

Zresztą jeśli ktoś ma wątpliwości odnośnie tego, po której stronie jest FN, to wystarczy spojrzeć na reakcję wszystkich partii na jego sukcesy. Przerażenie, „koalicje przeciw faszyzmowi”, etc. Utrzymuję więc, że żadnej „zdrady” nie ma, choć oczywiście nie wszystko mi się we Froncie podoba i zdecydowanie wolę Złoty Świt. 😉