Jeżeli można porównać do czegoś ideały Ramiro Ledesmy Ramosa to byłby to ideologie panarabskiego socjalizmu reprezentowane przez Partię BAAS.

Narodowy-syndykalizm Ramiro Ledesmy Ramosa nie miał nic wspólnego z hitleryzmem. Był on wrogiem kapitalizmu, starej arystokracji i generalicji – czyli tych sił na których oparli się zarówno Hitler jak i Franco.

Stylizacja to zupełnie drugorzędna kwestia, zresztą stylistycznie zupełnie nie przypominało to hitleryzmu: barwy czarno-czerwone jak u anarchistów, symbolika lokalna (jarzmo i strzały JONS, później taki charakterystyczny dla nurtu Ramiro znak czerwonego słońca i pazurów drapieżnego ptaka). Pisma wydawane przez Ledesmę Ramosa stylistycznie utrzymane były w duchu futurystycznym a nie klasycystycznym jak hitlerowskie.

Ruch Społeczno-Republikański nie był, a środowisko skupione wokół Juana Lloparta nie jest grupą rekonstrukcyjną Falangi nawet w jej najradykalniejszych społecznie odmianach.

Zdecydowanie otaczają oni szacunkiem Juana Antonio.
Ale ideowo odwołują się przede wszystkim do rewolucyjnego narodowego-syndykalizmu Ramiro Ledesmy Ramosa, idei tercerystystych, antyimperialistycznych itd.

Ramiro Ledesma był jak widać geniuszem – przewidział w którą stronę to będzie zmierzało. Chciał innej rewolucji. Pozostał samotnym myślicielem podobnie jak samotni pozostali niemieccy narodowi-bolszewicy (Ernst Niekisch) oraz rewolucyjni konserwatyści z nurtu antyhitlerowskiego. Za swój nonkonformizm zapłacił ceną życia – śmierć spotkała go z rąk marksistowskich, ale we frankistowskiej Hiszpanii pewnie czekałby go nie lepszy los.

___

Plusem karlizmu był bez wątpienia po pierwsze: jego chłopski charakter, po drugie dopuszczenie swego rodzaju etnopluralizmu kulturowego w ramach tradycyjnych fueros (kwestia baskijska i katalońska

___

Nie rozumiem fascynacji monarchizmem (u młodych monarchistów widać jakieś niezdrowe podniecenie gdy ktoś użyje słowa republika a już szczególnie demokracja).

Zresztą: karliści też byli przeciwnikami rządzącej dynastii – czyli tych których na tronie osadził Franco.

___

Gdyby nie fanatyczny ateizm i płytki materializm to druga strona też miała sporo racji. Anarchosyndykaliści słusznie wskazywali na nędzę hiszpańskich robotników w kapitalizmie, nierozwiązaną kwestię chłopską – olbrzymie połacie ziemi były własnością latyfundystów i pazerność kleru – pisał o tym Ramiro Ledesma Ramos (stąd narodowy syndykalizm i takież barwy JONS.

___

W tej tragicznej wojnie wygrały nieciekawe autorytarne struktury wojska, starej zdegenerowanej arystokracji, kapitalistów, latyfundystów i kleru… I to właśnie kler ostatecznie zdradził „sprawę” – paramafijna-paramasońska organizacja Opus Dei ostatecznie rozmontowała od dawna przegniwający frankizm

1. Od tego zacznijmy, że „lewacki faszyzm” to jest oksymoron, bo faszyzm stawia na pierwszym miejscu dyscyplinę, poparcie dla wszystkiego, co daje siłę moralną narodowi, patriotyzm i altruizm wobec swojej wspólnoty. Lewactwo za to stawia na hedonizm, degenerację moralną (ukrytą pod płaszczykiem „tolerancji” i hasła „róbta co chceta”), kosmopolityzm (albo przynajmniej „antyrasizm”) i altruizm wobec obcych posunięty do szkodliwości wobec swojej wspólnoty. Ramiro Ledesma i frakcja skupiona wokół niego prezentowała ze sobą zdecydowanie faszystowskiego (czyli automatycznie antylewackiego) ducha.
2. Ramiro był zdecydowanie osobą niereligijną i był raczej świeckim nacjonalistą. Co nie znaczy, że walczył z Kościołem. Przeciwnie, zdecydowanie doceniał wpływ moralny wpływ katolicyzmu na naród hiszpański.
3. Libertarianizm, kolibryzm i inne formy prawackiego liberalizmu wyraźnie noszą znamiona lewactwa. Ich indywidualizm reagujący sraczką na kolektywizm wyraźnie przeczy narodowemu solidaryzmowi. Ich deifikowanie wolności ekonomicznej wyraźnie koliduje z priorytetem interesu narodowego i państwowego, przypomina anarchizm ekonomiczny (a raczej ekonomiczną statofobię – ale w sumie na jedno wychodzi). Promuje ekonomiczny egoizm (który idzie w parze z lewackim hedonizmem), samo już stawianie „wolności” na piedestale nosi znamiona lewactwa i nie ma nic wspólnego z tradycjonalistycznym pojmowaniem społeczeństwa, bo konserwatyzm stawia na zachowanie tradycyjnych wartości (naród, religia itd), porządku, dyscypliny itd.
Korwiniści dokonali przewartościowania pojęć, konserwatyzm nie jest już utożsamiany z ładem pierwotnym/tradycją pierwotną (która miała raczej kolektywny i arystokratyczny charakter), tylko zaczął być utożsamiany z liberalizmem (czyli czymś, co ma pochodzenie wspólne z lewactwem) na modłę wolterowską i makiawelistyczną.
„Kolibry” lubują się w utożsamianiu z takimi osobami, jak Mises, Friedman, von Hayek, Ayn Rand itd i nie widziałbym w tym nic niewłaściwego gdyby nie to, że oni podpinają swoją myśl pod konserwatyzm/tradycjonalizm, podczas gdy wymienieni nigdy nie próbowali łączyć swojej myśli z konserwatyzmem, wręcz się od niego odcinali, otwarcie byli „postępowcami” na modłę lewacką i demoliberalną.
To tak tyle w temacie wyjaśniania całego tego zamieszania wokół pojęć.
————–
Faktycznie faszyzm prezentował ze sobą dwa oblicza, jedno „nowoczesne”, „rewolucyjne”, „lewicowe” i „oświeceniowe” związane z futurystycznym komponentem idei faszyzmu, drugie było tradycjonalistyczne, „prawicowe”, „średniowieczno-antyczne” (związane z hasłami „nowego średniowiecza” i powrotu do antycznych wartości) i „zachowawcze”, związane to było z mistycznym komponentem, na który miał wpływ tradycjonalizm integralny, poszukiwanie aryjskich źródeł (można nawet uznać to za duchowy fundamentalizm). Czego to dowodzi? Dowodzi to tego, że faszyzm był na swój sposób eklektyczny i dialektyczny (to znaczy widział w kombinacji nowoczesności i tradycji oraz w dualizmie epokowym fundament cywilizacji).
Jest jednak przepaść między faszystowskim futuryzmem, a lewactwem i jednocześnie pomost łączący futuryzm oraz tradycjonalizm integralny.
Cechy lewactwa zostały wyjaśnione w pierwszym punkcie.
Natomiast futuryzm i tradycjonalizm integralny charakteryzują te same cechy i priorytety, które zostały również w pierwszym punkcie opisane jako cechy faszyzmu.
Jednym słowem futuryzm i tradycjonalizm są dwoma stronami tej samej monety, grają po różnych stronach boiska (futuryzm po lewej, tradycjonalizm po prawej – z perspektywy bramkarza), ale grają w jednej drużynie naprzeciw i przeciw lewactwu.
Swoją drogą mainstreamowe i liberalne (na modłę Korwina) prawactwo gra w tej samej drużynie, co lewactwo.